در آب و آتشِ عشقِ تو حیرانم،
از خلق گریزانم،
به کدامین سو میروم، نمیدانم.
قلبم در سینه بیقرار است،
از حالِ خویش پریشانم،
چه بر سرِ این دل آمده، نمیدانم.
سالهاست از رنجِ عشقت میسوزم،
و این آتش هنوز
در جانم شعلهور است؛
تا کی باید بسوزم، نمیدانم.
از پای افتادهام،
چون آتشفشانی خاموش
که در سینهاش هنوز
هزار فریادِ نگفته دارد؛
در طلبِ جرعهای از عشق،
اما تو را سالهاست گم کردهام...
کجایی؟ نمیدانم.
شبها همه میخوابند،
و عاشقان بیدارند؛
من اما
چشم به راهِ تو میمانم،
تا کی باید
بیتو بیدار بمانم، نمیدانم.
اگر تو نیستی،
من چگونه با تو هستم؟
ای کاش
تمامِ هستیام
در بودنِ تو معنا میشد،
ای عزیزِ جانم.
کلمات
در برابرِ این همه احساس
عاجزند؛
کاش میشد
به جای تمامِ این واژهها،
یک لحظه
در آغوشت میگرفتم
ای مهربانِم