من در این برزخِ زندگی گرفتارِ خویشم،
به دردی مبتلا شدم که درمان ندارد.
کاش من هم مثل آدمکِ قصهها میشدم،
آن چیز که من در این دیار دیدم، ماندن ندارد.
گردابی شدم در این بیابانِ بیآبوعلف،
که پیِ هرچه گشتم، آخر قصهی من شد سردابِ من.
فهمیدم که شادی و خوشی مالِ قصهها بود،
بهوالله که دگر من طاقتِ زیستن ندارم.
خطِ فاصل بین من و اقبالِ من،
مسیری بیانتهاست که سرانجام ندارد.
من در باتلاقِ خوشخیالِ خود غرق بودم،
که با من حرف از مستی و مستانگی زدن، فایده ندارد.
روزگار، خنجرِ زهرآلود را در قلبِ من، جانِ من، نیشتر زد،
ای که این دوران، چرخشِ ناسازگاری فقط با من یکی انگار دارد.
خسته و سرگشته و حیران گشتهام در مطلبِ این قصهی زندگی،
نمیدانم نقطهی پایانِ این دنیا چرا با من یکی انگار لج دارد.
زیستن و زنده بودن، هر دو غریباند،
مثلِ من که در بینِ انسانها غریبم.
درماندهام از پیدا کردنِ اصلِ خویش،
که اصلِ من در فنایِ من بود، که آن هم بر من همانندِ میوهی ممنوعه بود.
روزگارم همچو کامم تلخ است،
که این تلخی جزوِ من بود، که جامِ عسل دگر بر من روا ندارد.