به مانند رویا بودی برایم؛ هیچکس همانند تو نبود. هرگاه به تو فکر میکنم، گویی یک خواب شیرین دیدهام؛ اما ناگهان که چشمانم را باز میکنم، همهی آن تصاویر محو میشوند. چه رویای شیرینی...
بهراستی تو که بودی؟ آمدی و شدی دل و جان و روح من؛ جزئی از من.
من جسمم در زمان حال است و روحم در واپسین کوچههای عشقمان مانده؛ آنجا که اولین بار چشمان تو را دیدم، قلبم لرزید و قلب به جای عقل حکم داد. از اول میدانستم تو سهم من نیستی؛ اما این دل دیوانهام حکم شیدایی سر داد و مرا سالیان دراز درگیر عشقی کرد که دیگر نیست.
میدانم که باید از تو بگذرم. نمیدانم کجایی؛ خوشحالی یا ناراحت؟ کسی در زندگیت هست یا نه؟
من در وادی عشق ماندهام؛ سرگشته، پریشان و خسته...
من نتوانستم از تو بگذرم؛ خوشا به حالت اگر ز من گذشتی.
بدترین عذاب دنیا همین است...
من دلم برای آن کهربای چشمانت، برای کل وجودت، تنگ شده...
کاش قبل از مرگم میتوانستم بار دیگر تو را ببینم یا در آغوشت بکشم. فهمیدم که تو سهم من در این دنیا نبودی...
شاید در جهانهای دیگر، شاید تو را ملاقات کردم.
این دنیا برایم هیچ جذابیتی ندارد؛ کسی که قلبش سنگ شده، فرقی با جسد زیر خاک ندارد.
خداحافظ، عزیزِ دل من.
بدان که دلتنگی، مهمان ویژهی شبهایم شده.
کاش زندگیمان طور دیگری بود...
کاشهایی که فقط پشت گلو ماندند، بغض شدند و اشکگونه از چشمانم جاری شدند...
ولی من هنوز هم دوستت دارم؛ دلم برایت تنگ شده. :)