ترسی عمیق در دلم نهفته است؛ ترسی که این روزها فکر مرا به خود مشغول کرده.
من عمری را به دنبال عشقی نایاب بودم و در راه رسیدن به آن، تاوان و بهای زیادی پرداختم.
زمانی در زندگیام رسید که آن را تجربه کردم؛ چیزی عمیق و ناب که تمام وجودت را فرا میگیرد؛ همچون بازی با شعلهای که بهراستی زیباست، اما تو را هم میسوزاند.
من در دوراهی عشق و زندگی گیر کرده بودم؛ یک سو سودای عشق سوزان و زندگیای که مستحق آن نبودم، و سوی دیگر عقل و منطقی که حکم به پایان این بازی میداد.
من در این طوفانِ سوز و گداز عشق، منطق را برگزیدم و به آن عشق آتشین پایان دادم.
۲۹ اسفند ۱۴۰۲
دو سال از آن ماجرا گذشت؛ اما من شبیه کسی بودم که در رؤیایی شیرین به خواب رفته باشد. من عملاً با دستان خود، عامل مرگ خویش شده بودم؛ اما آن ناممکنها، آن نشدنها... زندگی برایم شد.
بدبیاری، ناگهان نامهربان شد با من.
یک سال اول نفهمیدم بر من چه گذشت. در سال دوم به خود آمدم؛ اما از آن «من» فقط یک اسم باقی مانده بود. این منِ جدید را چندان نمیشناختم.
من در این مهلکهی زندگی آموختم که دو چیز را نمیشود در یک قاب یافت: عشق و در مقابل آن، زندگی و آرامش.
بارها سعی کردم با انسانهای جدید، با روابط جدید، به افقهای پیش رو نگاه کنم؛ اما افسوس که نه عشقی در قلبم مانده بود و نه توانستم کسی را به قلبم راه بدهم.
ترس من از آن روزی است که هنگام ترک این دیار وادی، جانسوخته و ناکام از این دنیا بروم. :)