ویرگول
ورودثبت نام
بانو تقیان
بانو تقیانبانو تقیان، ارشد زبان و ادبیات فارسی، نویسنده و ویراستار
بانو تقیان
بانو تقیان
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

ما دخترکان روستایی (قسمت سوم)

‌

من یتق الله، یجعل له مخرجا...

گوشی را که روی زمین گذاشتم، آرزو کردم هیچ دخترک روستایی درگیر بلاد غربت نشود.

گوشی را به سمتی انداختم و شروع کردم به نق‌زدن به جان خدا. دیواری کوتاه‌تر از او پیدا نکرده بودم. داشتم سرش غر می‌زدم. داشتم لیچار بارش می‌کردم. انگشتم را گرفته بودم سمتش و داشتم تهدیدش می‌کردم. داشتم پایم را از گلیمم درازتر می‌کردم و بی‌پرواتر از چوپان، چنگ می‌زدم به موهای خدا و با حرص و غیض آن‌ها را می‌کشیدم.

داشتم نداشته‌هایم را به رخش می‌کشیدم. عنان اختیار از کف داده بودم. نفهمیدم چقدر زمان گذشت. فقط می‌دانم دستانم خسته شده بود. یقه خدا را گرفته بودم و هر چه از دهنم رسیده بود بارش کرده بودم. همه آشفتگی‌ام را اشک کرده بودم به پهنای صورتم و داشتم می‌پاشیدم سر خدا.

غرولندهایم که تمام شد، دستم را گرفت و نشاندم روی مبل. آمد کنارم نشست. کلی حرف زد. از همه چیز گفت. انگار ماجرای یقه‌اش را فراموش کرده بود و حتی موهایش را که ناجور آشفته کرده بودم. سرم را به سینه‌اش گذاشته بود و دستم را توی مشت مهربانش می‌فشرد. با دست دیگرش داشت موهایم را مرتب می‌کرد. لبش کنار گوشم بود و داشت نجوا می‌کرد.

داشت از یونسی می‌گفت که عصبانی به خدا توپیده و بعد خدا از دل نهنگ نجاتش داده. داشت از یعقوبی می‌گفت که سالیان سال انتظار را به جان خریده تا سرانجام فرزندش را به آغوش کشیده. داشت از سلیمانی می‌گفت که در اوج ناامیدی انگشترش را در دهان ماهی یافته و به روزهای خوش زندگی‌اش برگشته. داشت از مادر موسی می‌گفت که ناامید و خسته به خدایش التماس کرده و دریای نیلی برای کودکش گهواره‌ای شده تا او را به جای امنی برساند و سال‌ها بعد، وقتی موسای کوچک گلیمش را از آب کشیده، همان نیل شکافته تا دشمن را از زمین محو کند. داشت از ابراهیمی می‌گفت که آتش بر او سرد و سلام گشته. داشت از یوسفی می‌گفت که از چاه به جاه رسیده و بر سرزمین‌هایی حاکم و فرمانروا شده. داشت از مریم می‌گفت که از ترس شماتت مردم از شهر گریخته و در بازگشت زبان کودکش به پاکی و قداستش باز شده. داشت از مردان و زنان بزرگی می‌گفت که نامشان در تاریخ به مثابه اسطوره‌های بزرگ ضبط شده... .

داشت می‌گفت: «ببین، همه این‌ها زنان و مردان بزرگی بودند که یک جای زندگی، زانوهایشان بُرید؛ اما ما تنهایشان نگذاشتیم و زود دست به زانو شدند.»

صدایش خیلی آرام بود. آنقدر آرام بود که گاهی به‌سختی شنیده می‌شد؛ اما جهانی و کهکشانی از آرامش با خودش داشت.


ادامه پست بعدی

#ما_دخترکان_روستایی

۶
۰
بانو تقیان
بانو تقیان
بانو تقیان، ارشد زبان و ادبیات فارسی، نویسنده و ویراستار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید