
لاتخف و لاتحزن، إن الله معنا، یسمع و یری...
همین چند شب پیش بود که آمدم فرش اتاق بچهها را مرتب کنم که یکهو ویترین افتاد و با صورت پخش زمین شد. صدای گرومپ افتادن کمد و جیغی که شیشههایش موقع شکستن کشیدند، مرا پرت کرد به چند سال پیش و یک جیغی شبیه به این و یک جیغ دردناکتر که هنوز هم لکه خونش جلوی چشمم است و... .
یکهو، بیاختیار عین بچهها خزیدم به گوشهای و زانوهایم را بغل گرفتم و مثل بید لرزیدم. شده بودم عین آدمهایی که در اوج سرماخوردگی دندانهایشان به هم میخورد و همه استخوانهایشان از درد ذقذق میکند. زدم زیر گریه.
دست خودم نبود. چند وقتی بود که داشتم دستتنهایی کار آدم بزرگها را میکردم. از تعمیر آبگرمکن گرفته تا جمعکردن فرشها و تحویل به قالیشویی و بالارفتن از چهارپایه برای نصب پردهها و جابهجاکردن چندین و چندباره چند تا جعبه از این سر انبار تا سر دیگرش و شنیدن غرونق آدمی که اصلاً جایی در زندگیام نداشت و بازکردن چهارطبقه فلزی بزرگ و چند بار تمیزکردن جایی که اسمش حیاطخلوت است؛ اما بیشتر فضای خلوتی است که کبوترها قضای حاجت کنند و تعمیر فریزری که راه خروج آبش بسته شده بود و طبقاتش پر از یخ و برفک بود و... .
این بار زانوهایم بُرید!
خوب که فکر میکنم حق داشتم که کم بیاورم و دستم به سمت زانوهایم نرود که دست به زانو بشوم. گوشی را برداشتم که به یک نفر پیام بدهم. شاید بین صدها مخاطبم، یک نفر پیدا میشد که بگوید: «غصه نخور عزیزم، با هم درستش میکنیم.»
ادامه پست بعدی