
ما دخترکان روستایی، دستبهزانویمان خوب است. نه که هیچوقت کمرمان زیر بار مشکلات خم نشود. اتفاقاً خیلی بیشتر کمرمان میشکند؛ چون خیلی سادهایم و فکر میکنیم همه مثل خودمان هستند؛ چون فکرش را هم نمیکنیم که ممکن است حتی عزیزترین کس آدم یک روزی غریبهای بشود که گمشدن تو توی شهر بهش ربطی نداشته باشد! چون فکر میکنیم همه مثل خودمان، دخترکان ساده روستایی هستند که هست و نیستشان کف دستشان است و هیچوقت نه که زبانشان، حتی چشمشان هم دروغ نمیگوید.
برای همین سادگیمان است که زود ضربه میخوریم و زود میشکنیم؛ اما دست به زانویمان خوب است. زود بلند میشویم؛ هرچند زخمی شدهایم؛ اما محکمتر از قبل میایستیم.
ما دخترکان روستایی یک ذکری هم بلدیم که تا درمانده میشویم زیر لب زمزمهاش میکنیم و بیدرنگ معجزه میکند برایمان.
همین خود من این ذکر را بارها و بارها گفتهام. چه آن وقتهایی که هجده سال بیشتر نداشتم و توی بیابانهای یزد، یک جایی توی مسیر دخمههای زرتشتیان بهمان خوابگاه داده بودند و با این ذکر شبهای عجیبوغریب غربت را به صبح میرساندم، چه وقتهایی که توی ظلمات پنج صبح به تهران میرسیدم و باید توی آن تاریکی مخوف که آدم بزرگهایش هم از آن رعب داشتند، از گوشهکناری خودم را به خوابگاه میرساندم.
هر چه بزرگتر شدم، با اینکه پختهتر شدم و نیرومندتر؛ اما نیازم را به این ذکر بیشتر دیدم. انگار هر چه فهمیدهتر شدم، بیشتر فهمیدم که بدون این ذکر یک جای زندگیام لنگ میزند.