ویرگول
ورودثبت نام
بانو تقیان
بانو تقیانبانو تقیان، ارشد زبان و ادبیات فارسی، نویسنده و ویراستار
بانو تقیان
بانو تقیان
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

ما دخترکان روستایی (قسمت آخر)

‌

فاستجبنا له و نجیناه من الغم و کذلک ننجی المؤمنین

با کلامش داشت به من یادآوری می‌کرد که حتی ثانیه‌ای فراموشم نکرده است. داشت می‌گفت یادت هست که سال پیش، همین حوالی، داشتی به اجاره خانه‌ات فکر می‌کردی و قبض‌ها و مخارج زندگی.

یادت هست که کمی قبل‌تر در شک‌وتردیدی عمیق بودی و سر یک دوراهی بزرگ بین ماندن و رفتن و چطور پشتت را گرم کردم که راهت را بیابی؟

یادت نیست حتی قبل‌تر از این‌ها چطور زبان کودکی را به شهادتت باز کردم؟ یا قبل از آن که...

پشت سر هم می‌گفت: «عزیزم، نگران نباش. با هم درستش می‌کنیم. من به توانایی‌ات ایمان دارم.» کمی که آرام‌تر شدم، گوشی را داد دستم. گفت: «به دل مرجان انداخته‌ام که پیامت بدهد! جوابش را نمی‌دهی؟»

مرجان پیام داده بود و توی پیامش آن ذکر را یادآوری کرده بود.

زیر لب ذکرم را گفتم و انگار همان دم سلیمان نبی، آصف برخیا را فرستاد کمکم. دست به زانو شدم و تمام.

از گوشه‌ای یک پیچ‌گوشتی پیدا کردم و چند تا لولا را باز کردم. کمی با احتیاط یکی‌یکی شیشه‌های شکسته را جمع کردم و گذاشتمشان بیرون. لولاهای بعدی را هم باز کردم و درهای کمد مثل دو بال پرنده از تنش جدا شد. خودش ماند و تن مظلومش که حالا پیراهن شیشه‌‌اش را هم از دست داده بود.

یک بار دیگر ذکر را گفتم و کمد را مثل یک کودک غرق در خواب، به آغوش گرفتم و گذاشتمش گوشه اتاق. درهایش را هم گذاشتم سرجایشان و باز هم لولاها را با همان پیچ‌گوشتی بستم.

سر جمع شاید نیم ساعت شد، شاید هم ۴۵ دقیقه. نمی‌دانم چقدر مشغول بودم، فقط یادم هست پشتم گرم بود. انگار یکی داشت پشت‌سرهم به من نیرو می‌داد. به خودم که آمدم از خودم پرسیدم: چرا فکر می‌کردی جمع‌کردن این کمد یک کار مردانه است و عین بچه‌ها زدی زیر گریه؟ تو تا وقتی این ذکر جادویی را داری، از چه می‌ترسی؟ مگر خود صاحب ذکر نگفت که حواسم به تو هست؟ همیشه و همه‌جا. کافی است این ذکر توی دهنت بچرخد تا چونان پر سیمرغ آتش بگیرد و صاحبش از هر قافی که هست پر باز کند و بیاید برایت چاره‌گری کند؟

راست می‌گفت. این ذکر حتی قوی‌تر از بال سیمرغی بود که زال و رستم به آتش می‌زدند تا همای سعادت برایشان چاره‌گری کند.

حالا من در کیسه اعتقاداتم چندین و چند خروار از این بال‌ها دارم. چندین نام مقدس که هر کدامشان را به زبان بیاورم، نوری از غیب می‌آید و ...تمام.

آری، ما دخترکان روستایی دست به زانویمان خوب است؛ چون این ذکر را بلدیم:

حسبنا الله، نعم الوکیل، نعم المولی و نعم النصیر و لا حول و لا قوة الا بالله العلی العظیم.

#ما_دخترکان_روستایی

۷
۰
بانو تقیان
بانو تقیان
بانو تقیان، ارشد زبان و ادبیات فارسی، نویسنده و ویراستار
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید