
نه انگار کوتاه بیا نبودن. بچهها گاهی با تعجب نگام میکردند که این چرا با خودش حرف میزنه. نمیدونستند توی مملکت جسم من چه آشوب و بلوایی به راهه.
چاره نبود. دوباره رفتم سراغ قاعده سرکوب. یه گوله قرص دیگه برداشتم و آب خنک هم پیاش کردم تا به حساب خودم درد رو بفرستم آب خنک بخوره!! بعد هم خودم رو زدم به اون راه. هر چی به لثهام لگد کوبیدن و هر چی جزجز کردند، جوابشون رو ندادم.
قشنگ از قاعده بیمحلی استفاده کردم و رفتم پی کار خودم. اون گلوله هم انگار کار خودش رو کرده بود. صاف رفته بود نشسته بود روی عصبای درد و دهنشون رو بسته بود. تا میومدن به خودشون بجنبند، یه مشت میکوبید توی سرشون و بیهوششون میکرد. البته فقط زورش میرسید چند ساعتی بیهوششون کنه و برای اینکه باز اینا به هوش نیان، باید چند ساعت بعد باز یه گوله دیگه خرجشون میکردم.
پنجشنبه به عصر جمعه رسید و خشاب من از گلوله خالی شد. کاملاً خلع سلاح شده بودم. درد هم میدونست اگه کار من به طول هفته بکشه، محل سگش هم نمیذارم؛ چون باید برای درمونش تا خود بوق سگ، سگ دو بزنم. برای همین هم بود که هی اون سیخ داغش رو فرو میکرد یه جای جدید.
رفتم دفترچه بیمهام رو برداشتم و عکس رادیولوژی که چند وقت پیش از این بینواها گرفته بودم و بهشون قول داده بودم که ببرمشون یه تعمیرگاه حسابی و نونوارشون کنم. دفترچه رو گذاشتم توی پاکت عکس و گذاشتمش کنار کیفم که فردا بعد ار شرکت برم پی اصلاح امور مملکت دهنم.
شنبه شد.
درست عین این پیامکهایی که مخابرات میفرسته که مشترک گرامی قبضت رو بیا بده و چرا ندادی و اگه الآن بدی اینقدر بهت تخفیف میدیم و اگه ندی قطعت میکنیم و ... دیلینگ و دیلینگ و دیلینگ، این دندونا هم نیم ساعت یه بار یه سیخی به دهنم میزدن و منم دستم رو میذاشتم رو صورتم که باشه بابا یادم هست. خب بذارین تموم بشه کارم. به روی چشم.
بعد هم برای اینکه حسن نیتم رو بهشون ثابت کنم از مسئول دفتر و مدیرعامل شرکت و چند تا همکار دیگه آدرس چند تا دندنپزشکی رو گرفتم که طرف قرار داد بیمه کوثر باشن و این پولای حیفی که برای بیمه تکمیلی دارم میدم حیفومیلتر از اینی که هست نشه.
کار شرکت که تموم شد. سیستم رو خاموش کردم و لیوان رو گذاشتم توی سینک و رفتم سر آینه ماسکم رو مرتب کردم و زدم بیرون. دم در باز یکیشون زد پس کلهام که عکسامون کو؟ آخآخ عکسا پای آینه بودن. چهار نعل برگشتم شرکت و دو تا پله رو یکی کردم و عکس رو برداشتم.
اتوبوس خط ۲۲ اومد و من انگار فاتح بزرگترین جنگ جهان شده باشم، با ذوق پریدم بالا و زیپ کیف رو باز کردم که کارت اتوبوس رو پیدا کنم. کارت نبود. کجا بود؟ من مطمئن بودم که همین جا گذاشته بودمش. یه نفر انگار زد روی شونهام و گفت چه کاریه خب. بیا وسایلت رو بذار روی این صندلی و کیفت رو بگرد.
نمیدونم کی بود؛ اما هر کی بود داشت مقدمات یه روز پر از استرس رو برای من مهیا میکرد.
گولش رو خوردم و وسایلم رو گذاشتم روی صندلی. کارتم رو از ته کیفم پیدا کردم و بعد از اینکه صدای دینگ کارتخوان اتوبوس رو شنیدم، یه لبخند رضایت زدم و کارت رو گذاشتم سرجاش.
اتوبوس به ایستگاه چهارراه مهدی رسیده بود و من باید پیاده میشدم. توی اون گرمای مزخرف ساعت ۵.۵ عصر روز شنبه داشتم دنبال کلینیک دندونپزشکی میگشتم و توی دلم هی به خودم غر میزدم. انگار که منِ درون من مسبب گرمای هوا و سوراخشدن لایه اوزون و این داستاناست! ...