تانگو یک رقص تالار رقص است که در بوئنوس آیرس، آرژانتین، و مونته ویدئو در اروگوئه آغاز شد. سبک موسیقی که با این رقص همراه و رواج یافت به تانگو نیز معروف شد.
بسیاری از سبک های این رقص امروزه محبوب هستند، از جمله تانگو آرژانتینی (Tango Argentino)، تانگو سالن رقص، تانگو چینی، تانگو فنلاندی و تانگوهای قدیمی. تانگو آرژانتینی اغلب به عنوان تانگو اصلی در نظر گرفته می شود زیرا به تانگو اصلی نزدیکتر است.
تاریخ
تانگو بیشتر تحت تأثیر فرهنگ اسپانیایی و آفریقایی قرار گرفته است. رقصندگان Candomblé تانگوی مدرن را شکل داده اند. خاستگاه این نوع رقص در پایین دست بوئنوس آیرس بوده است. موسیقی این نوع رقص نیز از ترکیب سبک های مختلف موسیقی اروپایی شکل گرفته است. [1] در اوایل قرن بیستم، رقصندگان و نوازندگان این سبک از بوئنوس آیرس به سایر نقاط اروپا سفر کردند و این نوع رقص را در کشورهای دیگر توسعه دادند. تانگو در پاریس بسیار محبوب شد و به زودی به لندن، برلین و کشورهای دیگر گسترش یافت. ویسنته روسی، منتقد هنری می گوید تانگو نوعی میلونگا با حرکات متناوب است. از سال 1895، بسیاری از حرکات و حتی نحوه نگه داشتن پارتنر (پارتک رقص) تغییر کرده است. مثلاً دست مردی را به جای شانه زن روی کمر او گذاشته بودند.
بین سالهای 1880 و 1930، تقریباً 6 میلیون مهاجر وارد آرژانتین شدند. بیشتر این مهاجران از جنوب اروپا آمده بودند و به دلیل سیاست مهاجرتی خود به آرژانتین رفتند تا زندگی بهتری را دنبال کنند. پس از مقاومت زمین داران بزرگ، اصلاحات ارضی شکست خورد، اوضاع اقتصادی کشور رو به وخامت گذاشت و فقر و بیکاری گسترش یافت. قبایلی که به آرژانتین مهاجرت کردند نیز ساز و رقص خود را با خود به این کشور بردند. بنیاد رقص که بعدها تانگو نامیده شد، دارای عناصری از رقص "مازورکای" آلمانی و "آکاردئون" آلمانی و رقص های دیگری مانند والس و لندلر است. آهنگی به نام «میلونگا» خوانده شد که همراه با رقص بود و فلوت، ویولن و گیتار که بعداً به پیانو اضافه شد، عناصر اصلی موسیقی بودند که در محله‌های کارگری، زاغه‌ها و «بدنام» اجرا می‌شد. "کافه ها در سال 1900، پاپ پیوس دهم تانگو را یک گناه اعلام کرد و آن را برای مؤمنان ممنوع کرد، در حالی که تانگو در آن زمان به یک رقص محبوب تبدیل شده بود. کاسیمیرو آین یکی از مشهورترین رقصندگان آن زمان به رم سفر کرد و با منشی سفارت آرژانتین در مقابل پاپ به اجرای رقص پرداخت و پس از آن پاپ تصمیم خود را تغییر داد. اشراف حاکم بر آرژانتین رقص فقرا و بی خانمان ها بود. وپا به راه افتاد و ابتدا پاریس را تصرف کرد. آنچه در آن زمان در پاریس پذیرفته شده بود "شیک" تلقی می شد و رقص تانگو در پاریس دیدگاه اشراف آرژانتینی را نسبت به این رقص تغییر داد. تانگو به پاریس محدود نشد و تب آن به دیگر شهرهای اروپایی هم سرایت کرد. معلمان رقص انگلیسی با اصلاح حرکات تانگو نوعی «تانگوی اروپایی» ایجاد کردند که هنوز هم یک رقص استاندارد محسوب می شود. اشکال دیگری از تانگو، مانند "موریس تانگو" و "استنلی تانگو" در نیویورک پدیدار شد که نمی توانست پایدار بماند. تانگو در سال 1915 وارد فنلاند شد و آنقدر محبوب شد که شکل بومی آن به "تانگو فنلاندی" معروف است. در فنلاند جشنواره های تانگو زیادی برگزار می شود. تانگو در سال 1911 وارد دربار نیکلاس دوم در روسیه شد. در ژاپن نیز با کمک بارون سونامی مگاتا بود که پس از چندین سال اقامت در پاریس به دلیل جراحی بینی، رقص تانگو وارد کشور شد. رقص تانگو از سال 1935 تا 1955 در آرژانتین به دوران طلایی خود رسید. بسیاری از مردم رادیو داشتند و می توانستند با این موسیقی برقصند. از سوی دیگر، در حالی که اروپا در حال جنگ بود، وضعیت اقتصادی آرژانتین با عرضه مواد غذایی به ویژه گوشت از کشورهای متخاصم بهبود یافت و مردم قادر به رفتن به کافه ها و رستوران ها و تفریح و رقصیدن تانگو بودند. همزمان با سرنگونی دولت خوان پرون توسط ارتش و توقف کمک های فرهنگی که به حفظ تانگو کمک کرد، جوانان در اواخر دهه 1950 به موسیقی راک و رقص راک اند رول روی آوردند و تانگو تقریباً فراموش شد. در آرژانتین در دهه 1960. تلاش های آستور پیاتزولا در دهه 1970 جان تازه ای به تانگو داد. این نوازنده و آهنگساز بزرگ Tango Nuevo در سراسر جهان به عنوان نماینده موسیقی Rio de la Plata شناخته می شود. با شروع کودتاهای نظامی در آمریکای لاتین، در سال 1973 در اروگوئه و شیلی و در سال 1976 در آرژانتین، هزاران روشنفکر از جمله آستور پیاتزولا به اروپا گریختند. آنها توانستند اندوه خود را ابراز کنند و با «حس تانگو» به جهانیان بشناسانند. تانگو آرژانتینی برخلاف سایر رقص ها حرکات ثابتی ندارد و نوعی رقص «بداهه» است که از مراحل مختلفی تشکیل شده است. با این حال، بسیاری از عناصر ثابت وجود دارد که رقصندگان می توانند از آنها استفاده کنند. در مجموع یازده نوع تانگو وجود دارد. محبوبیت تانگو از دهه 1980 افزایش یافته است و هزاران نفر هر ساله در جشنواره های مختلف با هم تانگو می رقصند. [2]
روز ملی
در آرژانتین، 11 دسامبر به عنوان روز ملی تانگو نامگذاری شده است.
نام کلمه
به نظر می رسد که کلمه تانگو برای اولین بار در دهه 1890 برای اشاره به نوعی رقص استفاده شده است. این نوع رقص به آرامی راه خود را به تئاترها، از محله های فقیر نشین و مردم عادی تا کلاس های رقص سطح بالا باز کرد. برخی از محققان معتقدند که کلمه تانگو از "Tambo" به معنای جشن بلند سیاه پوستان گرفته شده است. برخی دیگر حدس می زنند که فعل پرتغالی "Tanger" به معنای لمس کردن است که به معنای "من لمس می کنم". [2]
