
امروز، روز دانشجوئه و من دارم اولین پستم رو تو ویرگول مینویسم.
فروردین سال 96 وسط امتحان مبانی جبر، ردیف آخر کلاس ته راهرو تو دانشکده علوم ریاضی دانشگاه الزهرا، ساختمون خوارزمی، وقتی مراقب اومد بالا سرم و دید دارم از رو جزوه مینویسم برگه رو ازم گرفت و از امتحان میان ترم محرومم کرد. خیلی بهم بر خورد، سر رشتهای که دوست نداشتم و اصلا نمیخواستم بخونمش باید اینجوری ضایع میشدم؟! اون هم من، شاگرد ممتاز دبیرستان...?
وسط امتحان برگهام رو دادم و زدم بیرون، سوار اسنپ شدم و کل اتوبان حقانی باد میخورد به صورتم و اشکهام سرازیر شده بود. حرفم یه کلام بود: مــن انـــصـــراف میدم!?
انصراف دادم... تصمیم گرفتم علوم کامپیوتر رو رها کنم و برم سراغ انسانی. کنکور مجدد دادم، خودم خوندم، اون موقع شاغل بودم و وقت نمیکردم برم کلاس کنکور... تو هیچ آزمونی نتونستم شرکت کنم چون غالبا وقت نمیکردم به بودجه بندی آزمونها برسم. خیلی سخت بود، شاید فقط 2یا3 ماه تونستم در کل خوب درس بخونم. خیلی درسها رو نبستم، خیلی درسها رو حذف کردم، بعضیها مثل عروض قافیه رو اصلا بلد نبودم. خونه دار بودم و واقعا جمع کردن همه این سه تا مسئولیت با هم کار سختی بود.
تیر 97 کنکور دادم. تا روز قبل کنکور گریه میکردم؛ برنامه ریختم که اگه دولتی قبول نشدم برم یکی دو تا طلایی که داشتم بفروشم و با دانشگاه تسویه کنم، و برم آزاد... احساس سرخوردگی اون روزها هنوزم با من هست... مقایسه شدن با پسرعمویی که یکی از بهترین دبیرستانهای تهران میرفت و رتبهاش سه رقمی شد، نگاههای پر ترحم آدمهایی که نمیدونستن و نمیفهمیدن چرا انصراف دادم و پنهان کردن این تصمیم از همکارها و حتی پدرم تا لحظات اعلام نتایج انتخاب رشته... همه اینا یه زخم بزرگ رو دلم گذاشت... اونقدر بزرگ که الان وقتی دارم از این اتفاقها مینویسم بغض مثل یه تکه اسلایم وسط گلوم گیر کرده و مدام نفس عمیق میکشم که از درد اون روزهام گریه نکنم.?
نتایج انتخاب رشته اومد... همیشه میگفتم یا علوم تربیتی و روان شناسی یا هیـــچی
ولی من اونقدر نخونده بودم که این رشتهها رو تو دانشگاه دولتی، اونم فقط تهران، قبول بشم؛ نمیدونم چی شد که وقتی دیدم اینا رو قبول نشدم، اصن ناراحت نشدم و انگار خیلی زود فقط مسیرم و عوض کردم. خوشحال بودم...
همه اینها رو نوشتم که بگم من آدم محافظه کاریام... خیلی محتاط میرم جلو؛ شاید تو کل زندگیم فقط دو بار ریسک کردم که اولیش این بود (دومی رو شاید بعدا بنویسم?). نتیجه اونی نبود که از اول میخواستم و از این بابت واقعا از خدا ممنونم که من روانشناس یا کارشناس علوم تربیتی نشدم. ( الان گاهی به خودم میگم دختر واقعا چیِ تو به اون رشته میومد آخه!?) فقط میخوام بگم شجاع باشیم... واقعا هر کدوم از ما به حداقل یه بار شجاعت تو زندگیمون نیاز داریم. یه بار... یه شجاعت خفن... یه حرکت شجاعانه و جسورانه که هروقت بهش فکر کنیم لبخند بیاد رو لبمون و ته دلمون به خودمون بگیم «بابا دمت گرررررررررررم!?)
شجـــاع باشیـــم و از تغییـــر نترسیم...
بیا همین امروز یه چیزی رو تغییر بده واسه خودت... هرچی که از تغییردادنش میترسیدی...