سلام، درود و خوشامد به هفتمین قسمت سری مقاله بیفرهنگ خوشآمدید. من بامدادم، نویسنده این مقاله و توی این قسمت میخوام در مورد یک موضوعی صحبت کنم که شاید خیلی بهش محل داده نشه ولی بنظرم خوبه که نگاهی بخش بندازیم.
خیلی از خواننده ها، معمولا از جمله اول کتابی، وارد خواندن اون کتاب میشوند. جمله اول قرار نیست خیلی در مورد کتاب بهمون بگه، و فقط یک قلابیه که جذب بشیم تا اون داستان رو بخونیم.
ولی یک چیزی که هست، حسیه که از کتاب میگیریم. در چندین فصل اول، ما متوجه میشیم گه چه ژانری و داستانی رو قراره بخونیم و نویسنده ما رو برای این اتفاق آماده میکنه. ما هم تقریبا همون انتظار رو از کتاب داریم.
ولی وقتی در اواسط کتاب، همهچیز ناگهان تعییر پیدا بکنه، یک حس توخالی بودنی بهمون داده میشه. این موضوع مخصوصا در مقدمه ها و فصل های اول زیاد دیده میشه که موضوع اون فصل تقریبا با بقیه کتاب بی ارتباطه.
اگر شروع داستانتون ارومه، پس اروم نگهش دارید، یکهور تبدیل به یک میدان جنگش نکنید. چون خواننده اون کتاب رو بخاطر اروم بودنش برداشته، نه بخاطر اینکه همه چیز ناگهانی تغییر کنه.
این رو در نظر بگیرید: فرض کنید ۲۰۰ صفحهی اول یک داستان دربارهی یک پسر روستاییه که دنبال خواهر گمشدهش میگرده و تمام فضای داستان آرام و ماجراجویانهست. بعد ناگهان در صفحهی ۲۰۱ یک ارتش فضایی وارد میشه و مشخص میشه داستان در اصل دربارهی جنگ بین سیاراته.
این بد نیست چون ادم فضایی ها حمله کردند بلکه بده چون بهمون هیچ زمینه ای داده نشد. فقط با یکم زمینه میتونید این تغییر های ناگهانی رو خیلی بهتر کنید
داستان ها باید ژانر خودشون رو مگه دارند، نه اینکه فقط چون نویسنده حس کرده میخواهد یک ژانر دیگر بنویسد، ژانر ان داستان را به طور تغییر بدهند