سلام، درود و خوشامد به تمامی شما خوانندگان عزیز. من بامدادم؛ بامداد طاهری و قراره نویسندهی این سری مقاله باشم. قبل از هر چیزی بذارید بیشتر خودم رو معرفی کنم: من یک نوجوان ۱۶ سالهام که به کتاب خواندن و نوشتن بسیار علاقه دارم، مخصوصاً ژانر فانتزی. در این ژانر هم پروژههایی رو در دست گرفتم که امیدوارم هرچه زودتر به چاپ برسه.
ولی همانطور که گفتم، در کنار نوشتن فانتزی، به خواندن آن هم خیلی علاقه دارم. اتفاقاً موضوعات این مقاله راجع به فانتزی و نقد به فانتزی ایرانه. من قبل از هر چیزی باید بگم که هیچ بیاحترامیای به نویسندگان ماهر و عزیز فانتزی کشورمون ندارم و فقط نقدهایی رو میخوام بگم که ذهن من رو به عنوان یک خواننده اذیت میکنه.
متأسفانه موضوعات بسیاری هست که بخوام راجع بهشون حرف بزنم یا نقد بدم، که در این قسمت نمیتونم پوشششون بدم؛ این قسمت فقط برای معرفیه.
هدف من از نوشتن این مقالهها این نیست که بگم فانتزی ایرانی بد یا بیارزشه؛ تا حدودی برعکس. میخوام که بگم چرا فانتزی ایران به پتانسیلی که داره نمیرسه و به نظرم چطور میشه بهترش کرد.
و البته باید تأکید کنم که تمامی موضوعات این مقاله، نظرهای شخصی من هستند و هیچوقت نمیگم که حرفهام درست هستند. حتی اگر مخالفتی هم با حرفهای من دارید، خیلی خیلی خوشحال میشم که آنها رو بشنوم
و شاید بپرسید چرا اسم «بیفرهنگ»؟ میدونم شاید اسم تحریککنندهای به نظر برسه، و حتی شاید حرفهام اون رو تحریککنندهتر کنه. ولی نه، نگران نباشید؛ چرا که هیچ ردهای از بیفرهنگی در این مقاله نمیبینید. این اسم رو فقط برای یک کنایه به نقدهام انتخاب کردم که به نظرم جالب بود.
حالا که موضوع و اطلاعات سری مقاله رو میدونید، فکر کنم بتونم شروع به انتشار نقدهای اصلیام بکنم. سعی دارم هفتهای دو مقاله منتشر کنم، ولی چون تازه شروع به کار کردم و تجربهی بسیاری ندارم، نمیتونم قول قطعی بدم. ولی هر موقع که برنامهی انتشار قطعی شد، بهتون خبر میدم.
امیدوارم از مقالههای «بیفرهنگ» لذت ببرید. 🌺