متاسفانه مجریان و عوامل صداسیما در آن شب و در خلال گفته هایشان مدام و مکرر مردم را دعوت به بی دغدغه بودن و به شادزیستن و فراموشی کردند آن هم در این حال و روز جامعه ... در دهه های گذشته که تلویزیون با مناعت طبع و عدم منفعت طلبی و با حضور در همه خانه ها عضوی از خانواده به حساب می امد و همانند دیگر اعضا با هر مخاطب و هر نوع تفکری میتوانست ارتباط برقرار کند و بدیهی بود که کاستی هایی هم دیده میشد اما دلزده گی بوجود نمیآورد سیمای ملی سالهاست آثاری ساخته است با نگرشی جهت دار برای رسیدن به مقاصد و نیات اصحاب و نهادهایی که خود را صاحبان حقوقی و رسانه تحت امر خویش میداند ... اما این نوع انحصار گری ها مستلزم استدلال قانع کننده ای را برای درک معانی یک اثر هنری و حتی تحلیل دقیق و قابل فهمی است مثلا برنامه نود و که جنبه همگانی داشته و اصالت معتبری را داراست هرگز نمیتوان با ساده لوحانه ترین شکلی نادیده پنداشت متاسفانه آن عضو خانواده همه مردم مدتی است ناپدید شده و همه از آن بی خبر تنها برنامه هایی که حرفی برای گفتن ندارند از خاطرات آن میگویند و چهل تیکه پاره بودن این خاطرات رو جشن میگیرند....
