بامداد لاجوردی | روزنامه اعتماد | پاورقی پنجم
کارت تلفن در پادگان نایاب بود. دلتنگ محبوبم شده بودم. یک هفتهای بود صدایش را نشنیده بودم. بالاخره یک شب، از کسی کارتش را قرض گرفتم و فقط میخواستم برای چند ثانیه صدای سلام کردن محبوبم را بشنوم. به همین قدر قانع بودم. تلفن خانه را جواب نداد؛ روی پیغامگیر، پیام صوتی گذاشتم. با تلفن همراهش تماس گرفتم، در دسترس نبود. مغزم قفل کرد و شماره تلفن چند نفر دیگر که حدس میزدم شاید در آن لحظه کنارش باشند را به یاد نیاوردم. دلتنگی متلاشیام کرده بود؛ عین سربازی شکست خورده، به آسایشگاه برگشتم، برای شام بیرون نرفتم. روی تخت دراز کشیدم، خوابیدم تا بیدار باش صبح.

دو هفته شده شده بود که در پادگان بودیم. آخرین روزهای هفته دوم خبر آمد که به تعدادی مرخصی دادهاند خودم هم یکی از آنها بودم. لباسهایم را عوض کردم و بیرون زدم. داشتم پرواز میکردم؛ پیشپیش عطر خانه را حس میکردم. از پلههای آسایشگاه به پایین نرسیده، لحظه به لحظه تا رسیدن به خانهام را رویا میبافتم؛ با خودم قرار گذاشتم با دسته گل وارد شوم.
به محض آنکه سربازها در تاکسی نشستیم، یکی با لحنی ملتمسانه گفت: «داداش موزیک نمیذاری!» انگار دنبال دوایی برای روحش میگشت. بالاخره در پادگان جز صدای طبل و پوتین و فریاد چیزی نمیشنیدیم. او هم مثل خیابانگردها که التماس میکنند، پول بگیرند دنبال شنیدن صداهای قشنگ بود تا روحش تلطیف شود. اما او جوری از راننده تقاضا میکرد که انگار حقش را طلب میکند و وظیفه راننده است که برای او موسیقی بگذارد. راننده از این موسیقیهای پرسرو صدا گذاشت. برخلاف همیشه، مغزم از شنیدن این موسیقی حض کرد. انگار نوایی در رون میگفت: «تو هنوز زنده هستی و موسیقی میشنوی.»
به میدان آزادی رسیدیم. از آنجا باید ماشین بعدی را سوار میشدم و بعد مسیری را پیاده میرفتنم. توان نداشتم. موتور گرفتم. وقتی پوتین و کوله سربازیام را دید تا رسیدن به مقصد گپ زد.
زنگ آیفون را زدم، محبوبم خانه نبود. البته از آمدنم بیخبر بود. چاره نداشتم جز آنکه به خانه پدریاش بروم؛ نزدیک بود. راهم را کشیدم به سمت خانه پدرش، در زدم. خودش در را باز کرد. همین که برق چشمانش را دیدم، به لکنت افتادم. او هم شوکه شد و چشمانش خیس شد. انگار پسر تازه بالغی برای اولین بار به کسی دلباخته باشد. محکم بغلش کردم. دوست داشتم، مکرر او را بو کردم تا مغزم مطمئنم شود، خودش است، و من هم هنوز زنده و معشوقهام در آغوشم هست. باید به مغزم یادآوری میکردم حق ندارد، عطر تنش را فراموش کند. دوری و سربازی بوی تن محبوبم را از من دریغ کرده بود.
دعوت کردند که ناهار را همانجا بمانیم. میزبان به قدری خوش قلب و گشادهرویانه دعوت کرد که نمیشد، نپذیرفت. ناهار را دور هم خوردیم بعد محبوبم پیشنهاد داد که به خانه برویم. خیلی کثیف بودم. در طول دو هفته حضورم در پادگان نوبت به حمام ما نداده بودند. سریع دوش گرفتم و خوابیدم. عصر محبوبم تدارک شام مورد علاقهمان را میدید. باورم نمیشد، بوی زندگی را احساس میکردم. میدانستم امشب از یغلبیهای سربازخانه، میزهای آهنی غذاخوری و غذاهای بینمکش که خوراک را بیمعنا کرده بودند خبری نیست. در خانه چیزها هارمونیک بود. با این کارها به زندگی و خوردن معنا داده بودیم اما محیط نظامی این کیفیات را از من دریغ کرد.
از اول صبح جمعه ناخوشی تمام روحم را زخم میزد. ترس تمام شدن مرخصی دیوانهام میکرد. بداخلاق و پرخاشگر شدم. قطعیت از دست رفتن این لحظات، مجنونم کرده بود.از لحظه لذت نمیبردم. عقربهها دنبال هم کرده بودند. باید میخوابیدیم. فرصتم تمام شد. 3 صبح بیدار شدیم. محبوبم من را به میدان آزادی رساند. در ماشین خطی چپیدم؛ به دژبانی رسیدم. وسایلمان را روی زمین ریختم. چیزی ممنوعه نداشتم. وارد پادگان شدم و دوباره قصهها تکرار شد.