بیشتر از ۷ سال از داغ همسرم میگذرد ، شاعر نیستم ، اصلا، حتی قالبهای شعر را نمیشناسم ، صرفا علاقه به شنیدن شعر بخصوص با بیان خالق اثر مرا با شعر آشنا کرد ، سروده هایی در سوگ همسرم بر دلم میگذشت ، شدند دلسروده که بعدا غم سرودهشان گفتم. پیشاپیش از ساحت شعرای گرانقدر پوزش میطلبم.
خدایا دلخوشی رنگش چه رنگیست
فراموشم شده ، جایش چه خالیست
به یادم آید اما مبهم و تار
زمانی بود و اینک مدتی نیست
نمیدانم دل خوش جنسش از چیست
نمیدانم که رنگ آن چه رنگیست
ز من پرسند رنگ دلخوشی را
نمیدانم ز یادم رفته چندیست
چنان دور از من و دور از دلم شد
گهی پرسم که اصلا دلخوشی چیست
یکی میگفت رنگش رنگ سبز است
یکی میگفت رنگش ارغوانیست
یکی گفتا که آن رنگی ندارد
یکی میگفت رنگش آسمانیست
شنیدم عاقلی با خویش میگفت
که رنگ دلخوشی رنگ خدائیست
به هر رنگی که دل آرام گیرد
به آن دل نور حق البته جاریست
خدایا بر دلم نوری بتابان
کزان احیا شود دل، ناخوشی نیست
خدایا چارهای کن دردمندم
اگر ردم نمایی چارهام چیست
نباشم مستحق این تمنا
ولی نومیدی از لطفت روا نیست