غم‌سروده ۱

گاهی یک مصیبت چنان اثر عمیقی بر پیکر انسان میگذارد که مصائب دیگری را هم باعث می‌شود . نوشتن نمیدانم ، شعر جای خود؛ بیش از ۷ سال پیش شریک زندگی‌ام برای همیشه از دست من و فرزندانم رفت ، غم پشت غم دامن زندگی‌ام را گرفت ، غم سروده هایی در بیان آنچه بر من گذشت مکتوب کرده‌ام با تاکید بر اینکه حتی قالب‌های شعری را بسیار اندک میدانم چه رسد به اینکه جسارت کنم و خود را شاگردی از حتی شاعری مبتدی بنامم ، تا همین چند روز پیش هم دوبیتی را همان رباعی میدانستم ، الان فقط میدانم تفاوت دارند ،اما برای بیان حس درونم بی محابا به دل شعر زدم و حتی سعی کردم چیزی شبیه به "تضمین" را هم تجربه کنم ، یک دوبیتی از باباطاهر را در چند بیت از دل‌سروده خودم بسط دادم که نمیدانم آیا مجاز به چنین کاری هستیم یا نه ، صمیمانه از ساحت شعرای گرانقدر و جسارتی که به خرج دادم عذرخواهی میکنم ، این رو بگذارید به حساب علاقه به شعر و بخصوص علاقه به شنیدن دکلمه شعر علی الخصوص توسط خالق اثر. گناهم علاقه به خواندن شعر هست ، قصد جسارت نداشته و ندارم.

غریب افتاده در چاه

ندارم مقصدی جایی ندارم

کسی را منتظر بر در ندارم

ندارم هیچ‌کس را چشم بر راه

بسان یک غریب افتاده در چاه

شمارم روز و شب را در پی هم

همی ترسم ز فرداهای مبهم

ز فردایی که یارایی نباشد

به جسم و جان توانایی نباشد

ز فردایی که تن درمانده‌تر شد

ز پا افتاده، روحم خسته‌تر شد

مرا هم درد هجر یار باشد

سوای آن غمی بسیار باشد

غم دوران خورم یا هجر دلدار

ندانم چون کنم با درد پیکار

اگر دردم یکی بودی چه بودی

اگر در طاقتم بودی چه بودی

اگر غم را تمامی بُد چه بودی

اگر غم اندکی بودی چه بودی

به بالینم حبیبی یا طبیبی

نمی‌بینم، نه صبری نی شکیبی

نبردم از قرار و وجد سودی

ازین هردو یکی بودی چه بودی

خداوندا رحیما طاقتم ده

ز لطف بیکرانت حاجتم ده

خداوندا مرا صبری عطا کن

وزان جسم شفا دردم دوا کن