روز حسرت

ای کاش چنین نگفته بودم، ای کاش چنان نکرده بودم

ای کاش حریم روشن دل از کینه سیه نکرده بودم

هم قدرت اختیار ما را هم دفتر و رهنما عطا کرد

ای کاش عنان اختیارم دست دگران نداده بودم

داه است خدا دو چشم بینا تا راه ز چاه برگزینیم

ای کاش بجز راه هدایت هرگز به جهان نرفته بودم

ای کاش گنه نکِشته بودم تا وقت درو که این زمان است

از کرده خود دریغ و حسرت هر لحظه و آن نخورده بودم

گفتند که در جهان دیگر غیبت چه سزای سخت دارد

ای کاش زبان به جای غیبت، بهر دگری گشوده بودم

باید که ز سرخوشی و مستی می‌کاستم و به جای آن کاش

با خلق خدا دمی هم آواز آهنگ‌ طرب سروده بودم

بس نعمت بی حساب داد و بس غفلت و ناسپاسی از من

ای کاش به جای ناسپاسی بس شکر و سپاس گفته بودم

آن مال که از سوی خداوند اعطا شده بود بر امانت

ای کاش کمی ز آنچه را بود خرج فقرا نموده بودم

حرص و طمع به مال دنیا زنجیر گران به گردنم شد

ای کاش که پند خیرخواهان با گوش نهان شنیده بودم

هر آنچه نصیب شد به دنیا بی فایده بود و آنک ای کاش

در راه رضای حضرت دوست انفاق کمی نموده بودم

گفتند سزای خیر خوبیست هم عاقبت گناه کیفر

ای کاش که دست و پای خود را بر قبح و گناه بسته بودم

ای کاش زبان و چشم خود را از آنچه که منع کرده بودند

می‌بستم و چشم و هم زبان را بر امر نکو گشوده بودم

از همدمی رفیق نااهل ای وای ببین که در چه حالم

ای کاش به جای آن رفیقان فرد دگری گزیده بودم

ای کاش توجهم به احکام آن بود که تا نگویم اینک

ای وای ز دست خالی خود، ای کاش عمل نموده بودم

هر روز اطاعت از خدا را بر روز دگر حواله کردم

محروم شدم ز بندگی باز، ای کاش چنین نکرده بودم

اینک که امید جود و بخشش از درگه لایزال دارم

ای کاش که دست جود و بخشش خود بر دگران گشوده بودم

این است زبان حال انسان در ثانیه های روز حسرت

ای کاش چنین نگفته بودم، ای کاش چنان نکرده بودم