
به مهتاب مینگرم. انگار امشب در آسمان میهمانی برپاست؛ ماه در صدر مجلس نشسته و ستارگان با سوسو زدن شعف خود را به رخ میکشند. نسیم ملایم موهای بلندم را به بازی میگیرد؛ فضا پر از لطافت شادی و تیزی اندوه است. چشمان ترم را میبندم اشک روی گونهام میغلتد. در مهتاب نقره فام چهره معشوق بیوفایم را میبینم که ترکم کرده و قلبم را با کوهی افسوس تنها گذاشته است. خاطرات در نیمه شب دوباره بیخ گلوام مینشیند و با تمام تلاش نفسم را میگیرد.
هوای دست هایش، شانه های همچون کوهش و زبان چرب و نرمش باز به سرم زده و تنها چارهام اشک ریختن است؛ در حالی که من با عجز به پیکار یاد عشق دیرین میروم و با درد دست و پنجه نرم میکنم نگاهم را به سمت پنجره سوق میدهم ماه زیبا و پرشکوه هنوز حکمرانی میکند.
دلارام دل بیقرارم نیز با تمام افسوسی که بر قلبم گذاشته باز هم پادشاهی میکند و من دخترکی بیآلایش این باخت تلخ را میپذیرم و جام اندوه را سر میکشم...