شروع کردم به نوشتن
ساعت ها نوشتم و نوشتم و نوشتم
تا اینکه دیگه چیزی واسه نوشتن نبود
اماده بودم نوشتمو برای همه ی دنیا ارسال کنم و با میلیون ها همدردی مواجه بشم
ولی بعد از چند ثانیه
ذهنم به کار افتاد
یادم اومد اینجا مجازیه
جایی که من تصویری جز خود واقعیم به جا گذاشتم
اینجا دغدغه و ناراحتی من رنگ مو و ناخونام بود
ادمایی هم که دنبالم میکردن همین دغدغه ها رو داشتن
پس پست کردن حال واقعیم مسخره بود
فقط خوشبختی ظاهریمو خراب میکرد
و از میلیون ها ادمی که ارزو داشتن به جای من باشن کم میکرد
پس منصرف شدم
همه ی نوشته های ساعت ها تنهایی و ناراحتیمو با یه کلید پاک کردم
ولی هر چی دنبال اون کلید توی ذهن و روحم گشتم اونو پیدا نکردم
یادم اون
من خیلی وقته اون کلید رو زیر خروار ها تظاهر و دروغ گم کردم
بیخیال کم کردن ناراحتیم شدم سعی به لبخند زدن کردم
اونقدر لبخند زدم که کل صورتم درد میکرد
ولی اون لبخند چیزی از ناراحتیم کم نکرد
واقعیت اینکه ادمایی که دوست و فامیل صدا میزدی از سقوط و مرگ تدریجیت خوشحالن و جشن میگیرنو حتی اب هم از بین نمیبره
بعضی واقعیتا هیچوقت عادی نمیشه
هیچوقت خاکستر نمیشه
هر بار منتظری خاکستر گرماشو از دست بده مثل ققنوس از خاکستر وجودت و دردایی که کشیدی وناراحتی که تحمل کردی دوباره به دنیا میاد و سر باز میکنه و شروع میکنه به سوزوندت
هر چی ادمای بیشتری رو خط میزنی
افارد واجد شرایط برای خط خوردن از زندگیت بیشتر میشه
تا جایی که کسی واسه خط خوردن نمیمونه
و اون لحظه اسمتو میزان یه ادم تنها
یه شکست تو یه زمینه از هزاران زمنیه ای که میتونستم توشون موفق باشم با زندگیم کاری میکنه که هزاران موفقیت هم نمیتونه جبرانش کنه
قرار بود این متن نتیجه ی اخلاقی هم داشته باشه اما
هر چی میگردم هیچ نتیجه ای نمیتونم از بی معرفتی و کوته فکری ادما بگیرم
به جز اینکه به نظرم بزرگترین اشتباه خدا تو افرینش ما انسان ها اجتماعی افریدنمون بوده