
دنیا و روابط انسانی به طرز عجیبی داره تغییر ماهیت میده. بخصوص تو جوامع جهان سوم که روابط پیچیدگیهای خاص خودش رو داره
با این اوصاف، تو مجبوری هرروز با این تفکر که در مواجه باکی چه جوری عمل کنم بهتره، از خواب بیدارشی. البته به لطف سوشال میدیا و دنیای مجازی این قضیه خیلی واضحتر شده و کاملاً ملموس به نظر میاد. صبح به صبح صفحه اینستاگرام رو بازکنی و درحالیکه داری زیر لب بهش فحش میدی واسش مینویسی چقدر ناناس شدی، یا هر خزعبلی که گفته رو تائید میکنی، چون ممکنه خوشش بیاد و شاتت کنه و چهارتا فالور اضافه بگیری
یا مثلاً میخوای فلان حرف رو به طرف بگی بهجای اینکه صاف و مستقیم تو روش نگاه کنی و بگی چرا اینکارو کردی، به توئیت میزنی و خیلی شیک به رنگ قهوهای ملایم برای طرف انتخاب میکنی. تو اکثر مواقع حتی اگر صاحب فحش؛ بیاد توئیت موردنظر رو بردار و بزار جیبش و به پیام بده که فلانی با من بودی؟ با یه خنده و چاکرم مجابش میکنی که نه بابا جریان داره میگم برات! راستی میدونستی قهوهای خیلی بهت میاد؟
جلسات کاری تو این وسط؛ یکی از چالشبرانگیزترین موقعیتها هستند. آدمهای موفق معمولاً اونهایی هستند که یادگرفتن دهنشون رو حتی در موقع دیدن اشتباهات ببندند. بههرحال این روزا اکثراً ترجیح میدهند که فقط تائید بشن و با گرفتن اشکال کار، بیشتر خودت رو از چشم میندازی و کارت رو از دست میدی تا اینکه بگن وای چه خوب که میفهه.
روابط دوستانه از این قاعده مستثنا نیست و این قواعد کموبیش سوارِ ماجراست. گروههای دوستی زیادی هستند که تو ساعتهای باهم بودن، خیلی گوگولی به نظر میرسن و حس صمیمیت توشون تو رو به حسادت وادار میکنه اما وقتی از هم جدا میشن روزها حتی هفتهها، حرف برای خندیدن و مسخره کردن هم دیگه دارن.
پ.ن:// اینها صرفاً مشاهدات یک ذهن کنجکاو بود در بررسی روابط بین الآدمین
