
کهکشان راه شیری منتظر است تا بخشی از نور را به من و تو ببخشد.هر بخشی از آن عظمتی است که در برابر آنها می شکفد و خورشید تنها جواهر کوچک در میان این عظمت است.کاش میتوانستم لحظه ای فارغ از این همه دغدغه باشم. در سکوت کویر بدوم،بنشینم، بنویسم.
با پر و شوق بتوانم سرتاسر سر کویر را بدوم. کهکشان جایی که مردمش کاه می کشند این اشاره ظریف و جالب دکتر شریعتی در کتاب کویر است. این کتاب از تاثیرگذارترین کتاب هایی است که من سالها پیش خوانده ام. گرچه در سالهای اخیر به او حمله می کنند و چیزهایی می گویند اما من از نوشته هایش چیزهای بسیاری یادگرفته ام.
او خودش فرزند کویر است از زندگی سخت مردم در کویر ،دل بزرگشان که مثل آسمان باعظمت کویر است، می گوید.در کویر همه چیز عریان است حتی روح بشری.هیچ ریا و تزویری در کار نیست.
در جایی از کتاب کویر دکتر شریعتی می گوید: به هر که می شناسی بگو که دوست داشتن از عشق برتر است که عشق غرق شدن است و دوست داستن شنا کردن در دریای زندگی.
کویر بخشی از این زمین پهناور است.کره ای سبز و آبی و زیبا.هیچ سیاره ای نتوانسته به اندازه زمین به سطحی از خود شناسی برسد که بتواند حیات را در درون خود ایجاد کند.او مولانا وار آنقدر به دور خود چرخیده و چرخیده تا توانسته خود را و عظمت خود را بازیابد تا حیات ببخشد.
کدام سیاره مانند زمین این قدر بر مدار خودش چرخیده و خود را شکوفا کرده است؟ کدام سیاره می تواند همت زمین را داشته باشد که این قدر بچرخد تا خود را بازیابد. تا بتواند متبلور حضور حیات باشد.کاری که هیچ سیاره دیگری نکرد و شاید میلیون ها سال پیش مریخ هم حیاتی داشته و الان تنها ردی از آب در آن هست. موجودات بوده اند یا نه معلوم نیست.
در حال حاضر زمین سرآمد همه این هاست و در کهکشان های دور تر نیز هنوز امکان شناسایی نیست.آسمان باشکوه، پرعظمت و زیباست اما شناسایی و کشف آن به سالها زمان نیاز دارد و خیلی دورند از ما.
همه ای از این همه شکوه را در کویر می توان دید.همان جا که دکتر شریعتی ساعت ها در مورد آن نوشته و بحث کرده است.
#بهاره_نوری #تولید_محتوا #مشاور_تولید_محتوا #مترجم #نویسنده #کویر #دکتر_علی_شریعتی