
- فردا ساعت هفت توی کافه رستوران که دو تا کوچه بالاتر از ایستگاه اتوبوس سر خیابان مارک منتظرتم. همان خیابانی که تازه سنگفرش شده ، یک کافه ستوران سر همان کوچه است. چند تا از میز و صندلی هایش را هم بیرون در گذاشته همانجا می بینمت.
دیگه داشت هوا تاریک می شد گرگ و میش شده بود کمی سردش شد و از پشت صندلی که بیرون در بود، بلند شد و رفت داخل رستوران، سایه اش روی میز و صندلی جلوی در تکان می خورد، انگاری مثل بید می لرزید. دلیل این لرزش را نمی دانست از هیجان بود یا از اضطراب؟
یک چای هم خورده بود و دخترک هنوز نیامده بود. ستاره ها یکی یکی پیدا می شدند و رسیدن شب را نوید می دادند. مردم با سرعت به سمت خانه هایشان می رفتند، عده ای هم پشت میز کافه نشسته و گرم صحبت بودند. پسرک آنها را که می دید اضطرابش بیشتر می شد. کف دستانش عرق کرده بود اما تنش سرد بود. یک بطری آب گرفت و به دوردست خیره ماند.
باید او را امشب می دید باید می گفت که نمی تواند ادامه دهد. اما از نگاه معصومانه ی او می ترسید نه خجالت می کشید. شاید برایش تنها یک بازی بود
یک بازی کوتاه و سرگرم کننده. ادامه این بازی می توانست باعث نابودی تمام زندگی است شود. اصلا فکرش را نمی کرد که کار به اینجا برسد که بخواهد دل کسی را بشکند.
پسرک باید حقیقت را می گفت اینکه هیچ کار و باری دارد و پدر و مادرش برای او دختری را در نظر دارند.
اگر با آن دختر ازدواج کند نانش توی روغن است.هم می تواند به شغل و زندگی مناسب برسد و حتی اگر دوست داشتند می توانند خارج از کشور بروند و زندگی کنند. همه چیز روبراه می شد و او هم از این فشار خارج می شد.
دیگر داشت از آمدن دختر ناامید می شد که صدای دویدن شنید. بالاخره سر و کله اش پیدا شد.چقدر ضعیف و تکیده شده بود.جلو رفت سلام کرد با مهربانی جواب شنید.دختر با تمام رنجی که توی چند ماه دوری کشیده بود سعی کرده بود بهترین لباس را بپوشد و خوب به نظر برسد گرچه اصلا حالش خوب نبود.گویی به دلش آمده بود که این ارتباط کوتاه به زودی خواهد مرد مانند ستاره ای درخشان که عمر کمی دارد. رنجور و لاغر بود گویی چند سال پیر شده اما خود را خوب و سرحال نشان می داد.
پشت همان صندلی و میز کنار پیاده رو نشستند. صندلی اش لق می زد نصفه اش توی پایین پله پیاده رو افتاده بود، سفارش چای دادند، چند دقیقه در سکوت گذشت ، وقتی چای آوردند، دخترک کمی از چای را روی لباسش ریخت هر دو هول شده بودند اما به روی خودش نیاورد و به صحبت ادامه داد. از هر دری صحبت کردند از دوستان مشترک و از کلاس های کالج. اما پسرک حرف اصلی را نزد.اصلا دلش نیامد.دو سه بار دیگر یکدیگر را دیدند اما هم باز نتوانست حقیقت را بگوید تا اینکه سرانجام برای همیشه غیب شد. طوری رفت که گویی هرگز نبوده است. شاید اینطوری برای هر دو بهتر می شد.شاید هر دو خوشبخت تر می شدند. با خود می گفت دنیا را چه دیدی همه چیز می گذرد او هم مرا فراموش می کند. شاید هیچ وقت به یاد نیاورد که کسی بوده ویا همچنین روزهایی بر او گذشته، ولی اگر زخمی که زدم همیشه با خود حمل کند چه؟
او نمی دانست دخترک بعد از آن روز سالها به همان کافه می آمد و روی همان صندلی که لق می خورد می نشست و در تنهایی چای می خورد ولی نه فقط سفارش می داد و به روبرو نگاه می کرد و اشک می ریخت.
#بهاره_نوری #تولید_محتوا