
دو راه برای زندگی کردن وجود دارد،یا فکر کنید هیچ معجزه ای وجود ندارد و یا تصور کنید همه چیز معجزه است. آلبرت انیشتین
این متن در پایان فیلم فاطیما نوشته شده بود.این فیلم در مورد سه کودک در سالهای ۱۹۱۷ در روستایی فقیر نشین در کشور پرتغال است که می توانند بانوی تسبیح یا فاطیما را ببینند.
در ابتدا همه به کودکان انگ دروغگویی و دیوانگی می زدند اما وقتی کودکی فلج در میان جمعیت به راه افتاد همه آنها را باور کردند.
مردم از شهرهای دور و نزدیک به دیدن این سه کودک می آمدند تا برای گرفتاری هایشان راهی پیدا کنند.یکی کودکی مریض داشت و دیگری فقیر بود.
کم کم کلیسای شهر تعطیل شد و مردم به جای دعا در پرستش گاههای تاریک و جمود، در فضای باز یعنی همانجا که کودکان همیشه با بانوی تسبیح دیدار می کردند جمع می شدند.
اسقف بزرگ به کودکان بخصوص کودک بزرگ تر که ۹ ساله بود فشار می آورند تا اعتراف کند همه اینها داستانی بوده که از خودش درآورده است اما آنها زیر بار نرفتند.حتی شهردار هم کودکان را به زندان انداخت در حالی که همسر شهردار در میان جمعیت دعا کنندگان بود.
بانوی تسبیح به پسر و دختر کوچکتر گفت به زودی شما هم به عیسی ملحق می شوید.اما دختر بزرگ تر زنده می ماند و ما خدمت می کند.
در آینده نزدیک دو کودک طی شیوع آنفلانزا کشته شدند و دختر بزرگ تر راهبه و به خدمت کلیسا درآمد.
مردم برای دیدن معجزه ای که دختران از فاطیما شنیده بودند دور هم جمع شدند.هزاران نفر زیر باران منتظر بودند.دیگر داشتند ناامید می شدند از آمدن بانو که ناگهان باران قطع شد،بانو آمد و اشاره ای به آسمان کرد و خورشید تکان خورد به سمت مردم آمد و مردم وحشت زده فرار کردند و باز سر جایش برگشت.به این می گویند معجزه خورشید.
پس از آن دخترک را باور کردند و همه روی سرش برای تبرک دست می کشیدند در حالی که روی شانه های پدرش از جمعیت دور می شد.
بانوی تسبیح می گفت به هر حال با وجود معجزه عده ای هم هستند که باز ایمان نمی آورند.
بین این مردم و بانو پرده ای از تردید، گناه،قضاوت و شک کشیده شده بود که حقیقت محض و عشق مطلق را نمی دیدند.
دنیای مجازی هم همین بلا را بر سر ما آورده است. سر های ما درون گوشی رفته و از عشق، ایده و لذت واقعی خالی شده ایم.
واقعیت مجازی جلوی حقیقت محض را گرفته است.
این روزها به دنبال معجزه هستیم تا اینکه از این قفس های پر زرق و برق رها شویم و دوباره بتوانیم آزادانه نفس بکشیم، بدویم و یکدیگر را به گرمی در آغوش بکشیم، کودکانمان دوباره بتوانند در میان علفزارها دست در دست دوستانشان بدوند و با صدای بلند بخندند.
دیروز که چشمان کودکم را دیدم هنوز برق می زد و من باز به معجزه ایمان آوردم.چشمان کودک عصبانی،سرکش و حواس پرتی را می گویم.
معجزه یعنی لبخند تو،یعنی ذهن و جسم سالم تو،معجزه یعنی من که با وجود تمام فشارها ایستاده ام و از زندگی می نویسم.معجزه یعنی من که با داشتن فرزندی سخت،به زندگی امیدوارم و به دنبال این هستم تا تجربیاتم را به والدینی که شرایط مشابه من را دارند به اشتراک بگذارم.
#بهاره_نوری