سه شنبه خیس بود.
گلبرگ به سوی پیدا کردن گمشده اش روان بود با مانتویی که سرتاسر لاغریش ریخته شده بود. از دور صدای نفس کشیدن تهران به گوش می رسید.
به سر کوچه که رسید اتوبوس در حال رد شدن بود.به سرعت خود را به آن رساند و سوار شد.
بیرون از پنجره، بارانی که پاییز برای باریدنش از صبح تا آن لحظه این دست و آن دست کرده بود، بالاخره بارید.
شیشه کنار صورت ملیحه از ساختمان ها خالی و پر می شد.
به مقصد که رسید طبق قراری که با خود داشت مدتی خیابان را بالا و پایین رفت اما او را ندید.آدرس خانه اش را دقیقا نمی دانست اما حدودی به او گفته بود در این محله زندگی می کند.
درختان این خیایان هم بوی او را می دادند اما اثری از خودش نبود.
خستگی و تنهایی اش را بغل کرد و به شهرش بازگشت. وقتی در خانه باز شد دوستش را دید. به او لبخند زد و گلبرگ فهمید که در دنیا چیزی به نام لبخند وجود دارد. بعد روی دستان او ریخته شد.
توضیح: این متن رو با استفاده از استعاره های بسیار زیبای کتاب یوزپلنگانی که با من می دوند، داستان سه شنبه خیس، شاهکاری از بیژن نجدی نوشتم.
نظر شما برام مهمه.برام بنویس. نقد کن.
#بهاره_نوری
#تولید_محتوا #محتوانویس #داستان #داستان_کوتاه #مارکتینگ #بیژن_نجدی #کتاب #مطالعه #نویسنده #نویسندگان_خلاق #نوشتن
#contentwriter #marketing #story