دوست داشتم اگر مادر خانه هم شدم یک مادر معمولی باشم با کودکانی باهوش. مادری که تنها دغدغه اش این باشد که چرا کودکم را دیروز توی صف هل دادن یا چرا فلان دختر خوراکی کودکم را کش رفته است.نه اینکه مدام بخواهم مدرسه بروم و با این و آن دعوا کنم نه اصلا. دور باد از من هر چه دعوا و جنجال است. این کارهایی که گفتم دغدغه های یک مادر معمولی با کودکانی متوسط رو به بالاست. اگر کارمندی پاره وقت یک شرکت معتبر بودم که زندگی نور علا نور بود.
اما زندگی آنطور که ما می خواهیم پیش نمی رود.حالا ببینیم زندگی واقعی من چطور است؟
من مادر یک دختر هفت ساله و یک دختر سه ساله ام. دخترانم و همسرم را بی نهایت دوست دارم. اما دختر بزرگم از کودکی با بیماری های مختلفی دست و پنجه نرم می کند.
مشکلات مختلفش را با درمان به موقع حل کردیم و هنوز در حال درمان است اما با مشکل اختلال یادگیری و کم توجهی او دیگر کم آوردم.
از صبح تا شب در حال دویدن هستیم تا دخترم از تحصیل عقب نماند.چه تحصیلی با معلم ویسی و شادی که مدام قطع و وصل می شود.
خدا رو شکر دختر کوچکم چیزی شبیه نابغه است و من از تفاوت این دو انگشت به دهان مانده ام.
تنها تلاشم این است که استعدادهای دخترانم را کشف کنم و آنها را تبدیل به مهارت و تخصص کنم تا در آینده موفق باشند.
کار تولید محتوا و مارکتینگ هم روی هواست گاهی به دست می گیرم و کمی می چرخانم و گاهی از دستم در می رود.
#بهاره_نوری