
بعد از مدتها ذوق نوشتن در من بیدار شده است.نمی گویم اصلا چیزی نمی نوشتم چرا اتفاقا با این قلم شکسته کار هم کرده ام اما الان ذوق زده ام.
سال ها از تاریخ شکست عشقی من می گذرد و تنها گردی از آن در خاطرم هست اما حسی قوی که هنوز دارم من را برای نوشتن جلو می برم.
انگار این حس را خودم نگه داشته ام تا سوخت جت نوشتنم باشد.الان اصلا عاشق اون فرد نیستم عاشق همسر و فرزندانمم ولی عاشق حسی هستم که آن زمان داشتم.
حس گنگ وابستگی،رها شدن،جاده ای سرد،سکوت طولانی
این حس ها شور نوشتن را در من بیش از پیش می پروراند، بالنده می کند و رشد می دهد.
شبیه کرمی هستم که هراز گاهی پیله وار به خودش می پیچید و سپس پروانه وار بیرون می پرد.
پروانه دور می زند،دنیا را می بیند تجربه می کند،گل ها را لمس می کند،عطر آن را بو
می کشد.پس از مدتی دوباره به سمت پیله می رود و دوباره پیله می بندد و دوباره پروانه ای زیباتر.
آخرین بار که پروانه بود بال هایش در اطراف شمعی سوخت.
آنقدر اشک ریخت که پروانه ای دیگر او را به کول گرفت و برد.
پروانه ناجی پس از نجات پروانه اسیر شمع هیاهو ها و قضاوت ها شد و برای همیشه سوخت.
اما سرنوشت پروانه کوچک نیکو رقم خورد.
#بهاره_نوری #تولید_محتوا