
چه چیزی می تواند کلافگی این روزهای مرا برطرف کند.احساس می کنم حجم انبوهی از کلمات پشت درهای بسته محبوس شده اند. کلمات به در فشار می آورند آن را هل می دهند اما باز نمی شود.کسی از این طرف در مانع است. این حجم از فشار و خفگی را دیدم یاد این جمله افتادم،تو خود حجاب خودی از میان برخیز.
باید ذهنم را باز کنم و از هر چه مانع و بند است رها شوم.
باید آزاد شوم از داستان های تکراری، از تلویزیون و موبایل لحظه ای دور باشم.
باید از حاشیه ها رها شوم.
این حجم از کلمه چه می خواد بگوید؟
چه در سر دارد و چه پیش خواهد آمد؟
فیلم مارتین ایدن در سرم می چرخد. داستان فوق العاده ای داشت .زندگی یک نویسنده را روایت می کرد و برای من که در این مسیر هستم بسیار موزنده بود و البته برای دیگران الهام بخش.
او شروع به خواندن یادگرفتن و نوشتن کرد.در ابتدا ملوانی کم سواد و فقیر بود.تصادفی با دختری تحصیل کرده آشنا شده و عشق به او باعث شد تا بخواهد خودش را به دختر شبیه کند یعنی بسیار کتاب می خواند و کم کم به نوشتن علاقه پیدا کرد. در ابتدا داستان هایش به نشریه ها برگشت می خورد و همین امر باعث شد دختر سرانجام ترکش کند اما او امیدش را از دست نداد و به نوشتن ادامه داد و سرانجام مرد ثروتمندی شد ولی سیگار می کشید مشروب فراوان می خورد و دچار مشکلات روحی شده بود.او در مسیر موفقیت دو سه تا از نزدیکانش را از دست داده بود از جمله عشق زندگی و دوست نویسنده اش را.
دختر به او بازگشت اما این بار او دختر را رد کرد و گفت تو برای پول اینجایی نه برای خودم و برای من این عشق تمام شده است.
در آخر مارتین ایدن خود را در دریا غرق می کند.
من آخر داستان را دوست نداشتم اما سرتاسر آن پر از امید و درس بود. دلیل خودکشی اش را نفهمیدم همانطور که دلیل خودکشی بسیاری از افراد معروف و ثروتمند را نمی فهمم به هر حال نمی شود قضاوت کرد.شاید مارتین دیگر حرفی برای گفتن نداشت و شاید هم گوشی شنوا پیدا نمی کرد.
من تصمیم دارم آنقدر بنویسم که به یک شکل واحدی از کلمه و محتوا برسم.
در آغاز کلمه بود.کلمه با خدا بود و کلمه خدا بود.همان در آغاز با خدا بود. همه چیز به واسطه او پدید آمد و از هر آنچه پدید آمد هیچ چیز بدون او پدیدار نگشت.(انجیل متی)
ن و القلم و ما یسطرون.
نون قسم به قلم و آنچه می نویسند.( سوره قلم)
تقدس کلمه و قلم در همه فرهنگ ها وجود دارد اما ارزش گذاری واقعی آنها بین مردم کم است.به قول مردم عامی نوشتن و خواندن که نون و آب نمی شود. در این مورد باید فرهنگ سازی شود. مهم تر از قلم ، فکری است که از قلم به کاغذ جاری می شود. نویسنده ای که به قلم جان می دهد و آن را روی کاغذ می رقصاند تا به خلقت جدیدی نزدیک شوند.
مشاهد، فکر، ایده و سرانجام خلق
زنجیره به هم متصل اند.