ویرگول
ورودثبت نام
Bahareh_Khalaji
Bahareh_Khalajiگه گاهی می نویسَم ...
Bahareh_Khalaji
Bahareh_Khalaji
خواندن ۱ دقیقه·۳ سال پیش

مرقومه ای که در اردیبهشت نگاشته شد ...

چمدانت را بردار ، بیا سفر کنیم به سرزمین تنم ، به فراسوی بدنم ، بیا و از نزدیک لمس کن ، ببین که چگونه بدون تو میگذرانم این روزها را ...
وجودم ساحلی خونی است ، که تمامش لبریز شده از تک تک اجزای زخمی بدنم ، اجزای آغشته به غم و کشته شده به عشق ...
دست بکش سمت چپ سینه ام ، آنجا که کبوتری زخمی در کنج قفسی نشسته و نفس های آخرش را می زند ...
به قرارگاه امن همیشگی ات بنگر ، به قهوه تلخ چشمانم ، ببین که مأمنت ، چگونه تبدیل شده به بلاد غمین سوریه و هر دم موشک های اندوه فرو می آیند و بر باد می دهند تمام رویاهای شیرینم را ...
دستانم ، آخ امان از دستانم که وقتی یادشان در خاطرم گذر کرد تمام وجودم آه کشید ، راستش را بخواهی رفتنت تمام رمق شان را گرفته ، و من قادر به انجام هیچ کاری نیستم و برایم مهم هم نیست ، اما در خودم می‌شکنم وقتی که میبینم دیگر نمیتوانم وصفت را به ورق های بی دل برسانم ، دیگر عاجزم از توصیف تو...
سابقا من قدم هایی داشتم برای دویدن به سمت تو ، برای اینکه بتوانم لحظه ای روی پاهایم بایستم و قبله را به سمت تو بچرخانم و عبادت کنم وجود مقدست را ، اما حال نای این را هم ندارم...
دلم میخواهد بیشتر بگویم اما سخن باید موجز باشد و رساننده مفهوم ، خلاصه آنکه ، بیا و ببین تمام وجود غم زده ام را ، بیا و تسکینی باش برای این قلب بی قرار ، برای این روزهای پرتپش و این لحظه های ملال انگیز...

غم
۰
۰
Bahareh_Khalaji
Bahareh_Khalaji
گه گاهی می نویسَم ...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید