ما همون بچههایی هستیم که هر شب با سر تو بالش بغض میکنن
نه چون شکست عشقی خوردن…
نه چون نمره کم گرفتن…
بلکه چون حس میکنن قراره یه عمر، تو کشوری نفس بکشن که حتی اجازه نداره خودش باشه…»
«ما جوونایی هستیم که شاید خندههامون الکیه،
ولی دردایی که میکشیم واقعیه…
هنوز نوجوونیم، ولی انگار هزار ساله از زندگی خستهایم...
ماهایی که از تنهایی و بیتوجهی له شدیم
ولی بازم میخوایم دنیا رو نجات بدیم، حتی اگه خودمون نجات پیدا نکنیم..
ما بچههای سکوتیم!
بچههایی که یاد گرفتن دردشونو تو خودشون بخورن.
با لبخندای نصفهنیمهای که فقط برای آروم کردن بقیهست، نه خودمون.
ما نوجوونایی هستیم که هیچوقت واقعاً نوجوونی نکردیم.
وسط درد و گرونی و ترس و محدودیت، بزرگ شدیم...
ولی هنوز بچهایم.
یه مشت بچهی خسته، که میخوان دنیا رو نجات بدن.
کاش یه بار یکی میپرسید: تو که خودت اینهمه زخمی، چرا هنوز میخوای زخمهای بقیه رو ببندی؟
ما ناجیان خستهایم.
ما اوناییم که نصف شب میزنیم زیر گریه ولی صبح میخوایم امیدو پخش کنیم بین مردم.
ما اوناییم که تو دل شلوغترین جمع، تنهاترینیم…
ولی واسه همه جا داریم.
دلمون میخواد بخندیم، رقص کنیم، آواز بخونیم…
ولی از وقتی چشم باز کردیم، یاد گرفتیم که باید مواظب باشیم.
لباسمونو چک کنیم.
حرفمونو قورت بدیم.
رویاهامونو قایم کنیم.
ما بچههای کشوری هستیم که هنوز فرق ایران و عراقو نمیدونن، ولی ازمون انتظار دارن قهرمان باشیم.
و خب… شاید باشیم.
شاید با همین خستگی، با همین اشک تو چشم، ناجی بشیم.
فقط کاش… یهبارم کسی ناجی ما میشد..