
ما نمی توانیم چیزی بالاتر از زندگی را بیآفرینیم.
نمی توانیم دستهایی را که خنجر می زنند کوتاه کنیم.
نمی توانیم دهان ها را ببندیم.
نمی توانیم قدمی به عقب بگذاریم و مسیر را تغییر دهیم.
بعضی از ما حتی نمی توانیم مشت که میخوریم تلافی اش را جایی در کنیم یا با هر کسی مثل خودش رفتار کنیم.
ما تنها می توانیم دوست داشته باشیم و شاید دوست داشتنی شویم.
و امیدهای کوچکی که میتوانیم در سکوتمان، جای زخمهایی که خورده ایم را با مرهم دوست داشتن و شاید دوست داشته شدن پر کنیم.
