جمعه17بهمن ساعت4/25 دقیقه بعدازظهر آغاز شکلات من شد.
هر پایانی برای ما آدمها ناراحت کننده است؛ البته شاید برای بعضی ها نباشه، ولی مهم اینکه هر پایانی قبل از پایانش آغازی داشته که بنظر من مهم آغاز زندگی ما آدمهاس. مطمئنا آغاز وقتی خوب شروع بشه و همینطور خوب ادامه داشته باشه میتونه پایان خوبی هم داشته باشه، آغازی که به ما میگه وارد دنیای جدید، تجربه های جدید، درک حس‌های جدید و... شدیم و باید بهترین استفاده رو از این دنیای جدید ببریم و زندگی کنیم اونم به معنای واقعی.
حالا میخوام از آغاز شکلاتم بگم که برای من خیلی جالب بود چون اولش با مزه ی تند و تیز، شایدم ترش شروع شد ولی بعدش شیرین شد. وقتی آوردنش پیشم، بغلش کردم، زیباترین حس دنیارو داشتم(مادرشدن)، خیلی خوشحال بودم همش بهش نگاه میکردم بعد گفتم واقعا تو شکلات منی؟ جالب اینجاس که شکلاتم انگار میفهمید دارم باهاش حرف میزنم، چون ی لحظه اخماش تو هم رفت، تازه ی دستشم مشت شده بود، بعد با چشماش بهم گفت اول شیرمو بده بعد به حسابت میرسم(آخه میدونین کلاممون چشمی بود?) منم خندیدم گفتم چشم، بعد از اینکه شیرش خورد تازه جنگ منو و شکلات شروع شد. ی نگاه بهش کردم اونم نگام کرد گفت چرا منو از دنیای شناور و آرومم بیرون آوردین، توی ی دنیای ناشناخته؟ اینجا سروصدا زیاده، تازه روشنم هست، دست مشت شده اش گرفتم شروع به نوازشش کردم و بهش نگاه کردم و گفتم آخه من خیلی شکلات دوست دارم از خدا خواستم ی شکلات خوشمزه بهم بده که اصلنم تموم نشه، خدا هم تو رو بهم داد. کم کم مشتش باز شد، اخماشم باز شد و آروم گرفت خابید و صلح بینمون برقرار شد? این حکایت آغازین شکلات بود، البته حکایتها زیادداشتیم تا الان، مثل کم کم بزرگ شدنش، چهاردست و پاییش، تاتی تاتی کردنش، حرف زدنش و بابا، ماما گفتنش، شلوغ بازی‌اش، راه افتادنش و... ولی حکایت هر چی تازه تر، بهتر. منم تصمیم گرفتم هر حرف و یا حرکتی زد و انجام داد که جالب بود برام و پندآموز بنویسم اینجا، امیدوارم لذت ببرین از خوندنش?
