حتماً میدانیم که «خلاقیت» جزو جدانشدنی متون تبلیغاتی است. حتی ورکشاپها و دورههای فراوانی را برای بالا بردن سطح خلاقیت نویسندگان تبلیغاتی دیدهایم یا حتی در آن شرکت کردهایم. اما این خلاقیت تا چه میزان برای مخاطب شیرین و دوستداشتنی است؟
گاهی تبلیغاتی را در سطح شهر یا در تبلیغات تلویزیونی میبینم اما بهجای آنکه یکی دو ثانیه قلقلکم بدهد و بعد من را متوجه اصل مطلب کند، چندین ثانیه یا حتی دقیقه طول میکشد که منظور آگهی را متوجه شوم؛ در بسیاری از موارد دلیل این موضوع بهکار بردن بیشازحد خلاقیت است. گاهی ما فراموش میکنیم که تبلیغنویس، کپیرایتر یا حتی تولیدکنندگان محتوای شبکههای اجتماعی و بسایتها قرار نیست یک هنرمند خلاق باشند که نوشتههایشان فقط جالب است. تبلیغنویس یک فروشنده است. او میخواهد با متن خود مخاطب را قانع به خرید محصول یا دریافت خدماتش کند. یک متن خلاق تبلیغاتی لزوماً متن خوبی برای فروش نیست.
موضوع نوشتن متن تبلیغاتی صرف بین کپیرایترهای تازهکار بیشتر دیده میشود. آنها گمان میکنند باید هرچه تا کنون دیدهاند را فراموش کنند و متن جدید و جالبی بیافرینند. اما نظر من این است که استفاده از اصول تبلیغاتنویسی و نویسندگی بد نیست -بهویژه درابتدای راه. باید قواعد را دانست تا به بتوان با شکستن آن قواعد متن خوبی خلق کرد.
این موضوع البته صحبتی هم با کارفرمایان دارد. با اصرار بر داشتن یک محتوای عجیب و خلاقانهی دوز بالا کارکنان خود را تحت فشار نگذارند. شما یک بنگاه خلاقیت نیستید. بلکه میخواهید محصولتان را بفروشید.
