دارم فکر میکنم به کی باید پیام بدهم و بگویم که ناراحتم و دلم میخواهد با کسی حرف بزنم؟ یکی یکی همه را مرور میکنم. هرکس توی ذهنم یا توی مخاطبین گوشیام هست انگار باید چند واحد توانایی شنیدن حرفهای من را پاس میکرده و نکرده. روش یکیشان که اتفاقاً خیلی اهل بگوبخند است این است که تا میتواند بدبختیهای خودش را ردیف کند و توی کلهات فروکند کند که ناراحتی تو چیزی نیست. با یکیشان رودربایستی دارم؛ اگر بداند چنین اتفاقی افتاده و دلیل دلخوریام این است خوب نیست؛ خجالت میکشم. یکیشان زیادی خوشبخت است و شرایطی فرازمینی دارد و من دلم نمیخواهد بفهمد که چقدر از من خوشبختتر است. آن یکی هم که اگر بفهمد ناراحتم ناراحت میشود.
خب فقط میماند ویرگول! که مدتهاست میخواهم چیزی در آن بنویسم ولی نه موضوعی دارم و نه حوصلهاش و نه اعتمادبهنفسی برای بهاشتراکگذاری یک متن که تماماً خودم نوشته باشمش. یک بیسکوئیت ترد نمکی توی دهانم میگذارم و این سایت را باز میکنم. شروع که میکنم با خودم میگویم «نکند اینجا جای چنین حرفهایی نباشد!» ولی بعد با خیال اینکه «نیست که نیست، فعلاً چارهای برام نمونده» دستم را روی کیبورد میگردانم.
آن روز، ناراحت که بودم گفتم «باشه خدا! من آرزو میکنم؛ بقیه به آرزوهام میرسن.» بلافاصله بعدش ترسیدم که مبادا خدا سنگم کند، نکند سیل بیاید خانهمان را خراب کند، نکند کاری کند که ثابت کند باید شکرش میکردم! بعد از شدت غصه میزنم به بیخیالی و باز میگویم «اصلاً هرکاری میخوای بکن. از این بدتر که نمیشه!» ولی باز توی دلم ترس بَرَم میدارد که «حالا اوضاع اونقدم بد نیست. لوس نکن خودتو» به توی دلم چشمغره میروم و ساکت میشوم.
میدانی آخر! دارد سی سالم میشود؛ الکی الکی! کی فکرش را میکرد که سیسالگی نهتنها انقدر نزدیک باشد بلکه انقدر بیهیجان و پرغصه هم باشد.
