اینو اولین بار ( حداقل اولین باری که یادم میاد) بعد از یه روز تمرین سخت برای دوچرخه سواری درک کردم، وقتی به ساق پام نگاه کردم و کبودی هاشو دیدم و به خودم گفتم دمت گرم دختر، تونستی بالاخره!
بقیه زندگیمم همین طور بوده، وقتی تلاش میکردم و میدویدم و زمین میخوردم و باز پامیشدم و تهش راضی بودم از خودم، غرق لذت از این خستگی میشدم، تازه اونجاست که استراحت بعدش میچسبه، یه استراحت بی عذاب وجدان :)