روزهای آخر رو به درستی به یاد ندارم.. اما حسش مثل طعم خوراکی مورد علاقه ای که جرات دوباره چشیدنش رو نداری توی ذهنم هست.. جرات دوباره چشیدنش رو نداری چون میدونی توی واقعیت اون طعم ایده آل هیچ وقت وجود نداشته.. همچنان فکر می کنم مهاجرت مثل مردن میمونه... یادم میاد که اولین بار این فکر درست بعد از رفتن یکی از آشنایان وقتی توی اتوبوس توی ترافیک یک اتوبان شلوغ گر کرده بودم به ذهنم رسید..مثل یک بازی فکری پیش پا افتاده.. چقدر احتمال اینکه اون آشنا سفر کرده توی ماشین کناری باشه وجود داره.. صفرر.. ممکن نیست اون آدم در عین حال توی آمریکای شمالی خواب باشه و هم زمان اینجا توی گرمای ظهر تهران مشغول رانندگی باشه.. این قطعیت..این قطعیت رو توی کمتر حالت هایی سراغ داشتم و حالا مطلق بودنش مثل یک حقیقت اجتناب ناپذیر... مثل مرگ رو به روم ایستاده بود.. روزهای قبل از مهاجرت برای یک بار و فقط یک بار خودم رو غرق در امید مطلق کاذبی دیدم.. میشه رفت و از نو شروع کرد .. درست مثل تناسخی بعد از مرگ.. اون آدم های جای دور از کجا میدونن من خجالتی هستم یا اعتماد به نفس بالایی دارم؟ از کجا میدونن چه چیزی برای من آزار دهنده است یا چه چیزی منو میترسونه.. میتونم من جدیدی باشم؟ ...همون موقع پیش از تجربه واقعی فهمیدم ممکن نیست... فهمیدم که آدمی وطنش رو همچون بنفشه ها با خود می برد هر کجا که خواست حتی اگر اون ها رو پژمرده کنه ...
