من بهاره هستم. می نویسم اما هرگز خودم رو یک نویسنده به حساب نمیارم چون فکر می کنم نویسنده بودن در بستر ادبیات غنی و پر مغز فارسی، راه طولانی هست (البته که مستحضرید نویسندگی درست و حسابی و وزن دار رو عرض می کنم، وگرنه نویسندگان ِ "ه" کسره نابلد و بیگانه با ادبیات که در فضای مجازی زیاد داریم و دیده ایم). من در بهترین حالت می تونم بگم یک نویسنده ی محتوای متنی هستم که همچنان در حال آموزش، تمرین و تکراره.
من که نیستم اما اصلا نویسنده واقعا کیه و ویژگیهاش چیه؟ شاید اگر بخوام در تعریف نویسنده، موجز نویسی رو رعایت کنم و از مدل های نوشتاری کلیشه ای دوری کنم کمی به چالش بربخورم اما سعیم رو میکنم.
نویسندگی پیوند بین عشق به نوشتن و توانایی در نوشتن است
هر کس که می نویسه نویسنده نیست. هرکس که نوشتن رو دوست داره هم نویسنده نیست. نویسنده کسی هست که نه هر از گاهی بلکه همیشه به نوشتن ادامه میده، دانشش رو داره و انتخاب کرده که بنویسه. در واقع او با دل و جان می نویسه و این کار رو دوست داره اما در کنارش، دستور نگارش و قواعد زبان رو بلده و اون ها در نوشته هاش درست به کار می بره. دایره لغات وسیعی داره و ساده و قابل فهم نوشتنِ مطالب پیچیده رو بلده. نویسنده جزئی نگره، آدم با تجربه ایه، خیلی زیاد میخونه و مشاهده میکنه و البته تخیل اش خوب کار میکنه (ویلیام فاکنر) و به همین دلایله که بیان میشه نویسندگی در واقع پیوند بین عشق و تواناییه.

اما نویسنده ی محتوا
یک نویسنده ی خوب محتوا هم به تبعیت از ویژگی های گفته شده در بالاست. او با آگاهی می نویسه، از کلیشه پرهیز می کنه، الهام می گیره اما هرگز کپی نمی کنه. علاوه بر قریحه و خلاقیت، بر تکنیک ها مسلطه. دنیا و نیاز خواننده رو به خوبی می شناسه و احتمالآ از نظر فردی انسان خوبیه (همان خوبِ نسبی که اکثریت بر سرش توافق داریم).
من به عنوان عاشق و فراگیرنده ی نویسندگی هر روز سعی می کنم/دوست دارم، اون شخصی بشم که ویلیام وردزورث میگه: "بخوان، تعقل کن، بنویس و تکرار کن و کاغذهایت را با نفس قلبت پر کن تا واقعآ نویسنده بشی". اما شما چطور نویسنده شُدید یا قراره بشید؟