داشتن یک دفترچه خاطرات قفل دار، بخشی از کودکی و نوجوانی خیلی از ما بود. ما حرف های دلمونو به کلمه های جوهری تبدیل میکردیم و مینشوندیمشون لای اون کاغذها و بهشون قفل میزدیم.
روانشناسها به مراجعینشون میگن: "بنویس! حسهات و دردهات رو بنویس!" اون ها هم وقتی می نویسند انگار حالشون بهتره.
نوشتن راهی به سوی رهاییه و "استفراغ روانی" یا "نوشتن درمانی"، نوشتن آزادانه ی افکار آزاردهنده است. این کار می تونه مرهم باشه، یا حتی شفا؛ شفای روح.
ما میتونیم از رنجهامون، آنچه در دل داریم، آنچه بر ما گذشته و در اعماق دلمون مدفون مونده یا هر آنچه که زخم بر دل و جانمون زده بنویسیم و امید داشته باشیم که به مرور، خاطرات سیاه دور شن و آرامشِ گمگشته به ما برگرده
ثبت خاطرات بد و وقایع ترسناکی که بر ما گذشته، و حتی آنچه که در تاریکیهای ذهنمون می گذره، مسیریه به سوی سلامت روح و روان. مادامی که جنبه های آسیب پذیرِ وجودت به صورت نوشتار در بیایند، بندها یکی یکی پاره میشن و رهایی حاصل میشه. مهم نیست بعد از نوشتن، با اون نوشته چه می کنی. فقط مهم اینه که از زخمهات بنویسی؛

نوشتن درمانی یعنی باید محرمانه ترین داستان زندگیت یا دردناک و شرم آورترینش رو بنویسی. قلم تویی و کاغذ درمانگر توست. اون اتفاقی که برای هیچکس تعریف نکردی یا از یادآوری و تکرارش حتی برای خودت آزرده میشی رو بنویس. حرفها و افکار تلخت رو روی کاغذ بپاش چون ما نباید اجازه بدیم این زخمهای کهنه ما رو از پا بیاندازند و مثل غده های بدخیم تو وجودمون جا خشک کنند. حقیقت اینه که اون چیزی که باعث پوکی استخوان در ما میشن تحمل بارهای احساسی هستند! پس باید بیرون ریختشون، باید نوشت و باید ازشون رها شد.
پ.نوشت1: پیشنهاد می کنم عبارت استفراغ روانی یا نوشتن درمانی رو سرچ کنید و جزئیات این تکنیک روانشناسی رو مطالعه کنید.
پ.نوشت2: به نظرم ارتباط معنا داری بین تکنیکِ استفراغ روانی و این موضوع که گفته میشه بسیاری از نویسندگان زبده (مثل تولستوی، رولینگ، اِما تامپسون) دارای اختلالات افسردگی و روانی بوده و یا هستند، وجود داره. اینطور نیست؟