
یک بازدارنده هستهای ژاپنی چگونه خواهد بود؟
این چیزی است که باید به خاطر بسپارید: در شرایط فعلی، داشتن سلاح هستهای برای ژاپن به نفع هیچکس نیست. با این حال، باید پذیرفت که اگر تحت فشار قرار گیرد، مطمئناً می تواند این کار را انجام دهد. شاید این بزرگترین کابوس چین باشد: ژاپن مجهز به سلاح هسته ای. ژاپن هستهای که دائماً در سرزمین اصلی آسیا لنگر انداخته و مملو از سلاحهای هستهای است، وضعیت امنیتی چین را بسیار پیچیدهتر از آنچه اکنون است میکند و چین را وادار میکند که هم دکترین هستهای خود را بازنگری کند و هم زرادخانه هستهای خود را افزایش دهد. برای اینکه کاملا واضح باشد، ژاپن هیچ قصدی برای ساخت سلاح هسته ای ندارد. در واقع، این کشور تنفر شدیدی نسبت به سلاح های هسته ای دارد، زیرا تنها کشوری است که در واقع در معرض حمله هسته ای به شهرهای خود قرار گرفته است. موقعیت استراتژیک ژاپن باید بسیار وخیم شود تا بتواند چنین گزینه شدید و گران قیمتی را انجام دهد. در عین حال، چین هیچ علاقه ای به تحریک ژاپن برای ساخت آنها ندارد. سیاست هستهای چین تا حدی با هدف اطمینان دادن به ژاپن است که اگر ابتدا با سلاحهای هستهای مورد حمله قرار نگیرد، در زمان جنگ از آنها استفاده نخواهد کرد. ژاپن هیچ سلاح هسته ای ندارد، بنابراین، اگر چین به قول خود پایبند باشد، ژاپن باید مطمئن شود. «اگر» و «باید» واژههای کاربردی در اینجا هستند. با این حال، این یک پیشنهاد جالب است. فوبیاهای هسته ای و فقدان نیاز مبرم را کنار بگذاریم، مطمئناً دلیلی وجود ندارد که ژاپن، سومین اقتصاد بزرگ جهان، نتواند سلاح های هسته ای بسازد. یک بازدارنده هستهای ژاپنی چگونه خواهد بود؟ بیایید سهگانه هستهای سنتی موشکهای بالستیک زمینپایه، بمبافکنهای استراتژیک و زیردریاییهای موشکهای بالستیک و مناسب بودن هر یک از این سهگانه را برای شرایط ژاپن بررسی کنیم. برای بحث، بیایید بگوییم که ژاپن می تواند فقط یک پا را برای سرمایه گذاری انتخاب کند. ما همچنین تعداد سلاحهای هستهای را تقریباً 300 عدد تعیین میکنیم. تراکم بالای جمعیت ژاپن به این معنی است که تخریب تنها چند شهر میتواند اکثریت جمعیت غیرنظامی این کشور را کشته یا مجروح کند. در مقابل دشمنی مانند روسیه یا چین، ژاپن باید بتواند خسارات مشابهی را وارد کند. موشک های زمینی ژاپن می تواند روی زرادخانه کوچکی از موشک های زمینی سرمایه گذاری کند که هر کدام یک یا چند کلاهک هسته ای حمل می کنند. این موشک ها می توانند در سیلوهای سخت شده مانند Minuteman III آمریکایی یا بر روی پرتابگرهای متحرک مانند RS-24 Yars روسیه مستقر شوند. یک ICBM ژاپنی کوچکتر است و برای رسیدن به آمریکای شمالی به برد و سوخت نیاز ندارد. توانایی دسترسی به تمام چین، روسیه اروپایی و خاورمیانه کافی خواهد بود. در نهایت، ژاپن ممکن است بر روی 100 موشک بالستیک میان برد که هر کدام به سه کلاهک 100 کیلوتنی مجهز است، مستقر شود. این موشک ها می توانند در سیلوهای سخت شده در شرق هوکایدو، شمالی ترین جزیره ژاپن مستقر شوند یا با پرتابگرهای متحرک حرکت کنند. این کمترین دوام در بین این سه ایده است. نزدیکی ژاپن به چین به این معنی است که در صورت حمله اتمی از سوی چین، باید دکترین «پرتاب در مورد هشدار» برای اطمینان از بقای موشکها داشته باشد. این به طور قابل توجهی احتمال جنگ هسته ای تصادفی را افزایش می دهد، زیرا نقص سخت افزاری یا نرم افزاری در سیستم هشدار اولیه ژاپن می تواند به اشتباه به عنوان یک حمله تفسیر شود. جغرافیا باعث می شود پایگاه های زمینی حتی جذابیت کمتری داشته باشند. تراکم بالای جمعیت ژاپن، یافتن مکانی برای 100 سیلو موشکی را غیرممکن میکند که در صورت حمله آسیب جانبی وحشتناکی را به همراه نداشته باشد. حتی استقرار آنها در مکانهای دورافتاده مانند جزیره شمالی هوکایدو خطرات بیهودهای را به همراه خواهد داشت. پرتابگرهای سیار برای سفر در شبکه جادهای ژاپن بسیار بزرگ و سنگین هستند، مگر اینکه مسیر جداگانهای در جایی ساخته شود. حتی این موقعیت آنها را قابل پیش بینی تر می کند. گزینه دیگر ممکن است بهره برداری از شبکه ریلی گسترده ژاپن باشد. بمب افکن های استراتژیک ژاپن می تواند بال بمب افکن های رادارگریز برای ارسال موشک های کروز و بمب های گرانشی هسته ای بسازد. چنین هواپیمای می تواند ماموریت های نفوذ هسته ای را علیه دشمنان انجام دهد، سلاح های هسته ای دشمن، فرماندهی و کنترل و سایر اهداف نیروی متقابل را از بین ببرد. بمبافکنهای هستهای به برنامهریزان جنگ استراتژیک ژاپنی انعطافپذیری میدهند تا چندین هدف را دنبال کنند یا اهداف را در اواسط پرواز تغییر دهند. بمب افکن های هسته ای را می توان در هر نقطه از ماموریت فراخوان کرد. یک طرح بمب افکن می تواند شامل سه اسکادران از بیست و چهار بمب افکن، برای مجموع هفتاد و دو جت، هر یک به اندازه یک هواپیمای ضربتی FB-111 باشد. هر بمب افکن چهار موشک تهاجمی کوتاه برد را با خود حمل می کند که هر کدام با قدرت 100 کیلوتن، در مجموع 288 سلاح هسته ای خواهد داشت. جغرافیا همچنین بمب افکن های استراتژیک را بعید می کند. حمله برق آسا علیه پایگاه های بمب افکن ژاپن می تواند کل نیروی زمینی را قبل از اینکه دستور درگیری به آنها داده شود از بین ببرد. اگر تانکرها برای رسیدن بمب افکن ها به اهدافشان ضروری باشد، انهدام نیروی نفتکش ژاپنی بمب افکن ها را نامربوط می کند.