
ایالات متحده از مفهوم منافع اساسی سیاسی، اقتصادی و امنیتی در اوایل قرن نوزدهم با دکترین معروف مونرو (1823)، سنگ بنای سیاست خارجی ایالات متحده که توسط رئیس جمهور جیمز مونرو (1817-1825) نوشته شد، استفاده کرد. نمونههای معروف دیگری که بر خطوط قرمز تأکید داشتند، بحرانهای کوبا و برلین در اوایل دهه 1960 و در جریان جنگ اکتبر 1973 بین مصر و اسرائیل بود که نیروهای آمریکایی در حالت آمادهباش نظامی بالا قرار گرفتند.
در ژانویه 1980، دکترین موسوم به کارتر به اتحاد جماهیر شوروی که یک ماه قبل به افغانستان حمله کرده بود، هشدار داد که از مرزهای آن کشور فراتر نرود.
در سال های 1991 و 1999 خطوط قرمز آمریکا در خلیج فارس و بالکان با جنگ علیه عراق و صربستان پایان یافت. سناریوی مشابه با حمله و اشغال افغانستان در سال 2001 توسط ایالات متحده، عراق در سال 2003 و جنگ به رهبری ناتو علیه لیبی در سال 2011 تکرار شد.
سپس دونالد ترامپ با استراتژی امنیت ملی خود و رئیس جمهور جو بایدن با راهنمایی استراتژیک امنیت ملی موقت خود (INSSG) آمدند. هر دو نظام بینالملل کنونی را رقابتی بین قدرتهای بزرگ میدانند.
چین و روسیه و تا حدودی ایران و کره شمالی به عنوان تهدیدی برای منافع و امنیت ایالات متحده و به طور گسترده تر برای نظم جهانی "مبتنی بر قوانین" به تصویر کشیده شده اند - به معنای قوانینی است که واشنگتن از سال 1945 تصور و اجرا کرده است.
چنین رقابتی باید بر سر مسائل جهانی مانند تغییرات آب و هوایی، 5G، اختلافات تجاری، زنجیره تامین، عدم اشاعه، امنیت سایبری، ارتباطات و محاسبات کوانتومی، حقوق بشر، و همچنین بحرانهای محلی مانند اوکراین، تایوان، دریای چین جنوبی دیده شود. ، و غیره.