
از نظر دیپلماتیک، رویکرد مسکو در سوریه ترکیبی از سه بعد بودهاست .
اول مسکو پیوسته از رژیم سوریه در برابر پیامدهای خوداری از مذکره با اپوزسیون سوری حفاظت کرده است .از همه بی پرده تر ، مسکو چندین بار قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل را که به نظرش می توانست راه را برای مداخله نظامی غرب باز کند،وتو کرده است .مثلا، در جولای 2012مسکو مانع از صدور قطعنامه ای شد که صرفا تهدید به احتمال وضع تحریم می کرد.و نگرانی اش این بود که این قطعنامه ممکن است نهایتا راه را برای مداخله نظامی غرب علیه اسد باز کندچرا که متن قطنامه چنان مداخله ای را صریحا ممنوع نمی کند.
در واقع هدف اصلی مسکو این بود که مانع مداخله نظامی شود که در واقع بیشتر از تحریم ها از آن هراس داشت. گذشته از شورای امنیت سازمان ملل ، روسیه از همه ابزار های موجود در سازمان ملل برای ممانعت از هر اقدامی که باعث تضعیف جایگاه اسد شود، استفاده کرده است. مثلا ، به رغم کمک بسیار محمود روسیه در حمایت های بشر دوستانه از مردم سوریه ، مسکو قاطعانه از رزیم اسد در وادار کردن آژانس های سازمان ملل به این که عمدتا از دمشق کار کنند ، حمایت کرد، حتی آژانس هایی که سعی داشتند به مناطق خارج از کنترل رژیم کمک برسانندو سعی کرد مانع کمک های بشر دوستانه مرز گذر شود . مسکو به سازمان منع سلاح های شیمایی هم فشار آورد تا پیامد های منفی استفاده رژیم اسد از این گونه سلاح ها را به حداقل برساند . اخیرا نماینده روسیه در سازمان منع سلاح های شیمیای علیه غیر نظامیان استفاده کرده ، شدیدا محکوم کرد و ادعا های آن را غیر قابل قبول و سازمان منع سلاح هایی شیمیایی را یک نهاد نامشروع خوانده . هدف واقعی روسیه هرگز این نیست که ثابت کند واقعا چه اتفاقی افتاده است. بلکه می خواهد صرفا با ایجاد تردید در رعایت سازوکار تنظیم گزارش ، این گزارش را بی اعتبار جلوه دهد و طرف های دیگر را ترغیب کند تا با اسد به عنوان حاکم مشروع بر خورد کند.
ادامه دارد...............