
باید اعتراف کنم در رابطه با ویرگول و مخاطبانم آدم با معرفتی نبودم. حدود یک سال از آخرین پستی که من در اینجا منتشر کردم، میگذرد. من آن زمان تقریبا هر روز یک پست منتشر میکردم و درست در موقعی که درگیر یک سری فعالیتهای باحال و جدی شدم، اینجا را ترک کردم. این واقعا من را غمگین میکند. دلم میخواست بیشتر اینجا مینوشتم حتی اگر مطالب کسی را نخوانم ولی یک دفعه به کل ارتباطم با ویرگول قطع شد. این الان که احساس خفگی راه گلویم را بسته است، بیشتر اذیتم میکند. فکر میکنی هیچ راهی برای بیان حرفها و خواستههایت نداری و یک دفعه یادت میآید یک جایی در این دنیای مجازی به اسم ویرگول هست که تو روزگاری در آنجا مینوشتی. هرچند خیلی کم و جاهایی خیلی مکانیکی و بی احساس نوشتم ولی مینوشتم و این راهی برای بیان خودم بود. منی که دلم میخواهد همیشه حواسم به همه جا باشد و هیچ وقت تمام و کمال خودم را وقف جایی نکنم. یعنی فقط یک مربی ساده نباشم. بتوانم بین بازی، چیزی که برای من خیلی پرمعنا و الهام بخش است و اجتماعی که در آن زندگی میکنم، نیازها و خلاهای آن ارتباط برقرار کنم. نتیجه این یک سری تجربه های خیلی مهم و جذاب شد که بعد از این به مرور آنها را با شما در میان میگذارم. ولی... یادم نرود که الان آمدم از آن حسی بگویم که مثل تیغ دارد گلویم را میخراشد... بله، اولین پست بعد از تقریبا یک سال دوری از اینجا و در شرایط این روزها نمیتواند خیلی شاد و پر رنگ و لعاب باشد. شاید اصلا بعد از این همینطوری چیز بنویسم... اول کمی حرف از همه جا و همه کس و بعد یک بازی باحال، نه ترجمه یا گرفته شده از منابع دیگر بلکه از بازیها و تجارب خودم، نظرتون چیه؟
این بازی را خیلی دوست دارم. ویژگیهای خوب زیادی دارد. خیلی ساده هست و بسیار خیال انگیز. مشارکت بچهها را جلب میکند، خیلی هم بامزه و خنده دار است. من دلم میخواهد همیشه این بازی را با بچهها به خصوص خردسالان انجام بدهم. ولی پدر و مادرها هم این بازی را دوست داشتهاند و شما میتوانید تو جمعهای خانوادگی تون، هرجایی که هستید، این بازی را انجام بدهید. حالا که دارم اینها را مینویسم تصمیم گرفتم اسم این بازی را بذارم: انگشت جادویی. دستورالعمل این بازی چیه؟
یک نفر نقش تسهیلگر را برعهده میگیرد و از بچهها یا شرکت کننده ها میخواهد انگشت اشاره خودشان را بر روی یک سطح که میتواند روی زمین، میز یا هر جای دیگری باشد به هم نزدیک کنند. تسهیلگر باید بگوید: هر چیز یا موقعیتی که من گفتم شما باید نسبت بهش واکنش نشان بدهید. تسهیلگر مثلا یک دفعه از جای خود میپرد و میگوید: وای سوختم. او انگشت خود را فوت میکند و با اجرای نقش بقیه را هم به شوق بازی کردن و فوت کردن انگشت سوخته خود میآورد. موقعیتهای دیگری که میتواند به تسهیلگر برای اجرای این بازی کمک کند، مثل: بوی بد، خارش بدن، انفجار، سرما، فرو رفتن تیغ در دست و پا و... باشد. تسهیلگر بعد از اجرای یکی دو نمونه میتواند از خود شرکت کنندگان بخواهد که داوطلب بشوند و با مثالهای خود بازی را ادامه بدهند.