
چند روز پیش امام رضا طلبید و قسمت شد بریم مشهد. از اون جایی که توی مسیر خیلی اذیت شدیم حتی کار به درمونگاه و این ها هم رسید. شکر خدا مشکلی نبود ولی دیدم روز به روز راه رفتن و ایستادن سخت تر و سخت تر میشه. واسه زیارت مجبور شدم ویلچر امانی از حرم بگیرم. جاتون خالییی?
اکثر کسایی که ویلچر نشین بودن یا سنشون بالا بود که خب هیچ کسی با این دسته کاری نداشت. یه دسته دیگه بود که مردم با چشمشون سوراخ میکردنشون. دستهی معلولین. از اون جایی هم که من پیر نبودم بقیه فکر میکردن معلولم. آخ اگه بدونین چه وضعیتی بود...
بعضیها چنان با ترحم نگاه میکردن که دلم براشون کباب میشد.
بگذریم...
حس میکردم همه مثل قهرمانها به شوهرم نگاه میکردن انگار که مثلا داره بهم لطف میکنه یا چقدر بیچاره ست که اسیر من شده و خدا صبرش بده و از این حرف ها.
امان از وقت هایی که با خواهرم میخندیدم و شوخی میکردم. همه غبطه ی روحیه ی پولادینم رو میخوردن.
واما لحظه طلایی...
این جا بود که میرسیدیم به یه جوبی، پله ای چیزی و من مجبور میشدم جلوی مردم از ویلچر پیاده شم.
قشنگ گند زدم به حس همدردیشون.?
آخ آخ?... آقا، من و خواهر و مادرم تو صحن رو به ضریح ایستاده بودیم و تو حال خودمون بودیم و من هم آروم روی ویلچر گریه میکردم.??? اصلا دل همه کباااااااب شده بود. یه دختره هم خیره خیره داشت من رو نگاه میکرد که با کله رفت تو شکم یه آقاهه. دیگه حال و هوای معنوی پرید من و خواهرم غش کردیم از خنده.
زیارت که رفت رو هوا. گفتیم بریم چای خونه? فکر های شیطانی به ذهنمون هجوم آورد. خواهرم پیشنهاد کرد که قلپ آخر چایی رو که سر کشیدم یهو بلند شم. مامان و خودش هم شروع کنن به گریه و به جا آوردن سجده شکر. خانم خادمی که حرفهامون رو شنید، کلی خندید. خلاصه که ما هر جا باشیم موجبات خنده و شادی مردم رو فراهم میکنیم.
جاتون خالی.
چندتا نکتهی مهم:
?هیچ وقت کنترل ویلچرتون رو دست افراد بیجنبه ندین? همسر و خواهر عزیزم پدرم رو درآوردن. فکر میکردن مسابقات رالیه. خواهرم که دور میگرفت بعد ولم میکرد چند متر همینجوری جلو مردم شوت میشدم.
?یکم دوز ترحم نگاههاتون رو کم کنین. من که معلول نبودم ولی اگه یه معلول واقعی رو هم اونجوری نگاه کنید که به من نگاه میشد، مطمئن باشین دلش آتیش میگیره. حالا ما میگیم طبیعیه نگاهها جذبشون بشه ولی انصافا لبخند ژوکوند نزنین دیگه.
بازم جاتون خالی.