
شهدا انسانهای شاخصی بودند درست، توسل بهشان گره گشاست درست، باید از آنها الگو بگیریم و به نسل های بعدی هم بشناسانیمشان درست، عند ربهم یرزقون اند، بر منکرش هزار بار لعنت. خوب است که رفیق شهید داشته باشیم و باهاشان دردودل کنیم باز هم درست.
دیدید نمیخواهم شان و شخصیت شهدا را در این پست پایین بیاورم. اول اینکه خودم به مقامات و کمالاتشان واقفم دوم اینکه نه من و نه هزارتا گنده تر از من نمیتوانند کسانی را که خدا بالا برده، پایین بیاورند.
من فقط میخواهم چندتا نکته بگویم که حس میکنم مارا از راه و هدف شهدا دور میکند.
بعضی از ما بچه مذهبیها رفیق شهید داریم حالا اگر لطف کنیم و رفقای مان را فقط از بین شهدای خوشگل مشگل انتخاب نکنیم عالی میشود. جدا از این، یک زحمتی بکشیم و به جای توجه به فرعیات و حواشی به اصل چیزی که یک آدم عادی را شهید کرده توجه کنیم. لازم نیست از اینکه یک شهید عادت داشته دوشنبه ها جوراب سورمهای بپوشد یا عشق سس فرانسوی بوده یا نیمرویش را هم زده میخورده تبعیت کنیم. مطمئنا این ها از او شهید نساخته.
از یک طرف هم طوری برخورد نکنیم که از آن طرف بوم بیفتیم. حالا یکی شاید هر روز دعای توسل و زیارت عاشورا نخواند و دعای کمیل و ندبه اش قضا شود. دیگر فکر نکنیم این آدم هرگز توفیق شهادت پیدا نمیکند. یک کلام که گند هر چیزی را درنیاوریم. واجبات واجبات است. مستحبات مستحبات، محرمات محرمات و مکروهات مکروهات.
از یک طرف ما با رسانه و کتابهای زندگینامه شهدا طرفیم. که چنان شهدا را توصیف میکنند که انگار معصوم پانزدهم بوده و هیچ لکه و نقطه سیاهی در زندگی نداشته. قبح گناه را ریختن یک حرف است و این که به نادرست شخصی حتی شهید را تا حد معصومین بالا ببریم یک حرف.
من با توسل به شهدا موافقم چون همانطور که گفتم، عند ربهم یرزقون اند و از دوستان خدا اند ولی باهمهی اینها نه در حد امام علی اند و نه هیچ کدام از معصومین دیگر. آنها خاک پای ائمه و ماهم خاک پای آن هاییم.
حالا حرف من چیست؟
حرفم این است که با معصوم انگاری شهدا امید خیلی ها را از رسیدن به شهادت ناامید میکنیم. به خدا که شهیدان از همین مردم اند.
حواس همدیگر را از ابعاد اصلی شخصیت فرد که از او شهید ساخته، پرت میکنیم و به جای الگو گیری درست، به حواشی میپردازیم.
یک چیز عجیب غریبی هم هست که اگر ننویسمش دردم میگیرد.
این عقیده غلط که شهدا از آسمان یکهو بر ما نازل شدهاند باعث شده که بعضی تکرار میکنم بعضی از دختران مذهبی فانتزی های عجیب برای ازدواج پیدا کنند. به قولی دنبال شوهر شهید میگردند به خصوص بعد از پرداختن به بخش رمانتیک زندگی شهدا. راستش من این را از چشم بعضی از همسران شهدا میبینم که آن بخش رمانتیک را آنطوری نقل میکنند که شایسته نیست.
داشتم میگفتم، دنبال شوهر شهید میگردند ولی پسری را که چه میدانم با پادویی یا کشاورزی نان حلال درمیآورند و نمازشان دیر نمیشود را نمیپذیرند. احتمالا منظورشان از شوهر شهید یک پسر با حجم زیادی از ریش و لباس بسیجی است که تیر خورده خونریزی میکند و سر سفره عقد نشسته است.

خلاصه که... کلا گند همه چیز را درنیاوریم و آدم های متعادلی باشیم باشد که رستگار شویم.
شوهر اینجوری هم بد نیستا⬇️

تازه ماست و خیار هم میگیره که شب زنش به زحمت نیفته?
در کل این حرف ها نظر منه و وحی منزل نیست ممکنه باهاش موافق باشین و ممکن هست نباشین شاید درست باشن و شاید هم نباشن ممنون که خوندین ?