شششششش...

جان

از صدای کوبیده شدن ضربه های پشت سرهم، به خود لرزید. قطره های عرق از سر و رویش می‌چکید.

یک...دو...سه...چهار...پنج...شش...و صدا قطع شد.

یک...دو...سه...چهار... دوباره شروع شد. ضربان قلبش اما مکث نداشت به قفسه سینه اش می‌کوبید انگار دنبال راه فرار باشد تا از شر استخوان های سینه خلاص شود.

جان بین آن همه خرت و پرت بهم ریخته دنبال چیزی می‌گشت تا از خودش محافظت کند.

خبری از یک شیء کامل و درست و حسابی نبود.

یک...دو...سه... دوباره شروع شد.

چوبی را مثل سلاح جلوی خود گرفت.

یک...دو... ضربه ها شدید و شدید و شدید تر شدند.

در اما زیر ضربه ها دوام نیاورد. شکست و فرو ریخت.

سکوت

جان می‌لرزید. حالا چی‌کار کنم؟

یک... دو...سه... ولی کسی وارد نشد. همه ی شهامتش را جمع کرد و چوب را در دست های خیس عرق چرخاند. آرام از روی بقایای در رد شد. بالای سرش را می‌پایید که غافلگیر نشود. چشم های اشک آلودش را از سقف به پایین انداخت و این بزرگترین اشتباه زندگیش بود...