
همیشه یه سری آدم پیدا میشن که اون طور که باید و شاید حالیشون نمیشه که دارن تو یه اجتماع زندگی میکنن و هر اجتماعی آداب خاص خودش رو داره. از اینکه مدام تو خیابون لاین عوض میکنن تا سیگار کشیدن تو فضای بسته.
این جور آدما به خودی خود رو مخن هرچند که ممکنه کارهاشون از رو جوزدگی، غفلت یا جهالت باشه ولی رو مخ اصلی کسایی هستن که با سکوت از کنار اتفاقاتی که برای جامعه مفسده به همراه دارن، میگذرن. این جور آدمها از انسانیت و انسان بودن دور میشن. من به این سکوت میگم سکوت الاغها.
تو دین ما سفارش شده که امر به معروف نهی از منکر کنید. اگه کسی داره بچهای رو اذیت میکنه، اگه کسی داره با تلفن یا با کسی حرف میزنه و بیملاحظه تو ملأعام فحاشی میکنه یا کسی با ظاهر و کارهای نامتعارف هنجار شکنی میکنه و به آدمهای جامعه و ارزش های جامعه بیاحترامی میکنه، بهمون نه به عنوان مسلمون، به عنوان انسان، واجبه که با زبون خوش و درست و درمون و رعایت اصول تذکر بدیم و راهنمایی کنیم.
واما همهی کسایی که امر به معروف و نهی از منکر میکنن هم قطع به یقین یه جاهایی مرتکب اشتباه و مفاسدی میشن که یه جوری به جامعه ضرر میزنن. بازم این زنجیره نباید نابود بشه همه باید به بهتر شدن جامعه و اصلاح همنوعمون کمک کنیم.
اگه از لحن و طرز تذکر همدیگه راضی نبودیم، این رو به هم گوشزد کنیم. حرف حق و درست رو فدای لحن بد نکنین. البته که این وظیفههم آزمون ساقط نمیشه که شیوه درست امر به معروف و نهی از منکر رو یاد بگیریم.
و اما نکته آخر یادمون بمونه که حتما سکوت الاغیمون رو تو جامعه رها کنیم. ما آدمیم.