
حرفی که از دل برآید به دل هم مینشیند.
از خودمان میگویم. از همهی دهه هشتادیها که لقب گودزیلا و اغتشاشگر را با خود یدک میکشیم.
ماهم مثل بقیه هستیم، مثل همهی نسلهای دیگر. ما قربانی شدهایم بدون آنکه بفهمیم. از عقب تر میگویم...
همهی کشورها در تمام اد ار داشته، دارند و خواهند داشت. از مشکلات اقتصادی و رکود گرفته تا مشکلات فرهنگی و جنگ. دورهی ماهم از این قاعده مستثنی نیست. پس مشکل همیشه هست.
ولی چیزی که من به آن باور دارم این است که نباید همهچیز را به محیط و مسائل بیرون از خود بگردیم. سادهتر بگویم، نباید مدام دنبال مقصر بگردیم و تقصیرها را به گردن هم بیندازیم. 《تقصیر فلان قشر از جامعه ست، تقصیر حکومته، تقصیر نونوا و بقال و چقاله و...》
از لحاظ روانشناسی هم مشکلاتی حل میشوند و انسانی پیشرفت میکند که مشکلات را به گردن مسائل بیرون از خود نیندازد و آنها را از خود بداند. وقتی یک چیزی را به خودت ربط بدهی، کنترلت روی آن افزایش پیدا میکند.
این روش خودسازی یک اصل است که همهی مردم جامعه باید آن را رعایت کنند ولی من اینجا هستم که آن را به شما هم دهه هشتادی هایم تقدیم کنم. ما هنوز جوانیم و ریشههایمان تازهست. باید خودمان را بسازیم. منطقی فکر کنیم. بپذیریم که مشکل همیشه هست. اگر چون فلان مشکل هست، اگر پدر و مادرهایمان بدبرخورد،متعصب و سختگیرند این را به گردن حکومت نیندازیم. حقیقت این است که حتی نمیتوانیم آنهارا عوض کنیم چیزی که مهم است این است که ما بپذیریم همه چیز به خود ما بستگی دارد. وقتی این را قبول کنیم، پیشرفت میکنیم. اگر امیدمان را از دست بدهیم قربانی میشویم و به دنبال ناامیدیای که به سراغمان میآید حاضر میشویم به خوشیهای موقت و زودگذر که در باطن دل را میمیراند و آسیب میزند، تن بدهیم.
قبول کنیم که بعضی کلمات معنای اشتباه برایمان پیدا کردهاند. آزادی بیبند و باری نیست.
آزادی روح را از ناامیدی خلاص میکند و بیبند و باری روح را اسیر ناامیدی میکند.