
ما با گذشت زمان عوض میشیم. چاق، لاغر یا قد بلند تر میشیم. موهامون بلند میشه، کوتاهشون میکنیم. شاید حتی موهامون بریزن.
قبلاً هم یک جایی خونده بودم که کل سلول های بدن طی هفت سال بازنشسته میشن و جاشون رو میدن به سلول های تازه. واقعاً شگفت انگیزه! مگه نه؟
هفت سال برای اینکه کلاً از لحاظ جسمی بشی یه آدم جدید، زمان میبره.
از اون عجیب تر اینه که چطوری از لحاظ روحی تبدیل میشیم به یه آدم دیگه . برای خودت هم غریبه میشی.
چند وقتی هست که دیگه خودم رو نمیشناسم. به پنج سال پیش که نگاه میکنم، نمیتونم تشخیص بدم کدوم واقعیه. من اون سال ها یا من حالا.
آینه شیء ماورایی ایه جدا از ظاهر میتونه باطن رو هم نشون بده، فقط باید بخوای ببینی.
بعضی وقت ها احساس میکنم تصویر توی آینه، من نیستم. با همه ی اینا ، میدونم که دوباره عوض میشم بارها و بارها تا زمان مرگم. فقط باید سعی کنم اون آدم جدیده رو دوست داشته باشم. اگه بده با عشقم نجاتش بدم و اگه خوبه حفظش کنم.
باید قبول کنم که کار سختیه.