
خواب و بهار دو پدیدهی جدا نشدنی هستند. دقیقاً مثل تازه عروس و داماد ها میمانند. انقدر به هم چسبیده اند و همه جا باهم اند که گندش دربیاید.
داری صاف صاف راه میروی که یکهو انگار برق زده باشد فرق سرت، خشک میشوی و به خواب میروی.
موقع خوردن خوابی. توی دستشویی خوابی. موقع حموم کردن، سرکار، سر ساختمان، توی باغ خوابی.
جالب اینجاست که وقتی هم واقعاً میروی که بخوابی، طوری در خواب فرو میروی که انگار روح از جسمت خارج شده و در آسمان هفتم جا خوش کرده و هیچ جوره هم پایین بیا نیست.
همهی ما در فصل بهار از مقام اشرف مخلوقات بودن مرخصی میگیریم و برای تعطیلات به خرس بدل میشویم.
میدانید بدبیاری اصلی کجاست؟
ما دانش آموزیم. در بهار هم گل امتحانات میشکفد. ولی ما میخوانیم. درس را میگویم، منتها در خواب.