
غیر از خدا هیچکس نبود.
خدا تنها بود. با اینکه به هیچکس احتیاج نداشته و ندارد، خواست موجودی بیافریند و از وجودش در او بدمد.
انسان خلق شد. خداوند به او عشق ورزید و رسم عاشقی به او آموخت. پس برای آدم همدمی آفرید. جفتی که به خوبی درس عشق و معرفت را از سرچشمه اش فرا گرفته بودند.
روح خدا در جسم خاکی شان جریان داشت. ولی بخش تاریک و غیر خداییشان غوغایی برپا کرد از جنس آتش. یک جرقه ی وسوسه آتش زد به عشق و معرفتشان. فراموششان شد. همه چیز.
گمگشته و حیران در وجودشان رها شدند.در زمین، رها شدند.
خدا اما کوه عشق است. کوه محبت و رحم و مروت. بخشید انسان را. اما، اما... سال های سال گذشت ولی انسان دیگر نتوانست آموخته هایش راجع به عشق و معرفت را به یاد آورد.